เสียงของไป๋จือจือเค้นออกมาจากลำคอ น้ำเสียงของแต่ละคำเพี้ยนไปเล็กน้อยอย่างแยบยล ถ่ายทอดอารมณ์แบบหลินเนี่ยนเนี่ยนที่ว่า ‘ฉันสูงส่งกว่าเธอ เพราะฉะนั้นจะชี้นิ้วสั่งเธอยังไงก็ได้’ ออกมาได้อย่างแม่นยำ แต่ก็เติมความเกินจริงเข้าไปอีกสามส่วน และความเสียดสีอีกห้าส่วน
พอเลียนแบบจบ ไป๋จือจือก็เกือบหลุดหัวเราะออกมาเสียเอง
เจ้าเหมาถ่านนั่งหมอบอยู่ข้างเท้า เงยหน้ามองการแสดงของเธอ ก่อนจะแกว่งหางเบา ๆ หนหนึ่ง
ไป๋จือจือแอบคำนวณอยู่ในใจ
ต่อให้เธอถ่ายทอดคำพูดไปตามจริง ด้วยสภาพของฟู่เสวี่ยเยี่ยนตอนนี้ เขาจะไปงานเลี้ยงวันเกิดอะไรนั่นได้อย่างไร?
เพิ่งหายไข้ ร่างกายก็อ่อนเปลี้ยเสียจนยืนแทบไม่ไหว แล้วจะไปเบียดเสียดกับผู้คนได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น...
ไป๋จือจือย่อตัวลง อุ้มเจ้าเหมาถ่านขึ้นมา พลางเดินไปทางห้องนั่งเล่นและลูบหูมันไปเรื่อยเปื่อย
“เจ้าเหมาถ่าน แกนี่ช่วยได้มากจริง ๆ...”
เธอพูดยังไม่ทันจบ ฝีเท้าก็หยุดชะงักกึก
ตรงปากบันได
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนยืนอยู่ตรงนั้น
ไป๋จือจือไม่รู้ว่าเขาลงมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงปิดประตูกับเสียงแสดงละครของเธอน่าจะดังไม่น้อย แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยสักนิด
มือข้างหนึ่งของฟู่เสวี่ยเยี่ยนจับราวบันไดไว้ ส่วนอีกข้างถือแก้วแก้วใบเดิม ซึ่งยังมีของเหลวสีน้ำตาลตกค้างอยู่
แค่มองก็รู้ว่าสภาพของเขาไม่ปกติเอาเสียเลย
เขาสวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทา ท่อนบนยังเปลือยเปล่า ไหล่กว้างงองุ้มเล็กน้อย ราวกับกำลังฝืนพยุงตัวเองไม่ให้ล้มลงจากบันได