นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหรินหยางกับเจียงจั๋วบอกเลิกกัน
ทุกครั้งก่อนหน้านี้ที่ทะเลาะกัน เจียงจั๋วมักจะเป็นคนพูดคำว่าเลิก
คนรอบข้างชินแล้วกับการเลิกแล้วกลับมาคืนดีกันของทั้งคู่
แม้แต่หยาโอจือก็เช่นกัน
แต่ครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่เหรินหยางเป็นฝ่ายเอ่ยปากเลิก
ปลายสายอีกฝ่าย เจียงจั๋วนิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้น
"เหรินหยาง ตอนนี้เธอรู้จักถอยเพื่อรุกแล้วใช่ไหม? ฉันให้เวลาสามวินาที เอาคำพูดเมื่อกี้คืนไปซะ ไม่งั้นเธอจะเสียใจ"
เหรินหยางไม่ยอมถอนคำพูด
แต่กลับพูดซ้ำอีกครั้ง——
"เจียงจั๋ว เรายุติความสัมพันธ์เถอะ"
"เลิกก็เลิก! ฉันอยากแยกกับเธอจะตายไปแล้ว ต่อไปเธออย่ามาร้องขอให้ฉันกลับใจได้เป็นอันขาด!"
"จะไม่เสียใจหรอก" เหรินหยางกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ
แม้เจียงจั๋วจะมองไม่เห็น เธอก็ยังยกสามนิ้วแนบข้างหู "ฉันสาบาน!"
"ดี ดีมาก!" เจียงจั๋วไม่โกรธกลับหัวเราะ "เหรินหยาง เราจบกันแล้ว"
เหรินหยางรู้สึกโล่งอก กำลังจะวางสาย
แต่กลับได้ยินเสียงของเจียงจั๋วดังขึ้นอีกครั้ง
"เฉียวหลิงหลิง อยากเป็นแฟนฉันไหม?"
"อะไรนะ?" เสียงของหญิงสาวฟังดูตกใจเล็กน้อย
เจียงจั๋วพูดซ้ำอีกครั้ง
ครู่หนึ่ง เฉียวหลิงหลิงถึงได้พูดคำว่า "ได้" ออกมาอย่างเขินอาย
จากนั้นก็วางสาย
เหรินหยางงงอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเสียใจหรือโล่งอกดี
ก่อนหน้านี้เธอเสียใจกับเจียงจั๋วมาหลายต่อหลายครั้ง จนพอเลิกกันจริง ๆ กลับร้องไห้ออกมาไม่ได้
เหรินหยางติดต่อแม่สื่อ ขอให้อีกฝ่ายช่วยจัดหาคู่ให้เร็วที่สุด
แม่สื่อให้เธอที่อยู่หนึ่งแห่ง
[จ๊ะ ที่นี่คือสำนักงานจัดหาคู่ของเรา มาดูได้นะคะ]
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหรินหยางมาถึงสำนักงานจัดหาคู่ ซึ่งเป็นตึกสามชั้นเล็ก ๆ โดด ๆ
ในห้องทำงาน แม่สื่อพอเห็นหญิงสาวที่ประตูก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
"คุณคือคุณเหรินหยาง?"
"ใช่ค่ะ ฉันเอง"
แม่สื่อเคยดูรูปที่เหรินหยางให้มา คิดว่าแต่งภาพมาอย่างหนัก
ไม่คิดว่าตัวจริงจะสวยกว่ารูปเสียอีก
สาวน้อยตรงหน้าใส่ส้นเตี้ยคู่เล็ก สูงเกือบ 170 เซนติเมตร สวมเสื้อเกาะอกสีขาวตัวบาง คู่กับกางเกงยีนขาบาน ดูราวกับดาราสาว