บรรยากาศในห้องส่วนตัวตึงเครียด
เจียงเยียนฉือยืนอยู่ใต้แสงสีเหลืองนวล ใบหน้าหล่อเหลาที่คมชัดถูกแสงเรืองรองวาดเส้นจนดูอ่อนโยนไร้พิษสง
แต่ซูเหมยกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งกระดูกสันหลัง
นางยิ้มแห้งๆ และค่อยๆ ถอนนิ้วที่จิ้มไปที่หน้าผากของเหรินหยางออก
"...เยียนฉือ ทำไมหนูถึงมาที่นี่ด้วยล่ะ"
เจียงเยียนฉือเงยหน้าขึ้นมอง "ได้ยินว่าป้าจะจัดหาคู่ให้หยางหยาง?"
ซูเหมยกลืนน้ำลาย "ใช่...ป้าเห็นโพสต์ของเสี่ยวจั๋ว เลยคิดว่าตราบใดที่การแต่งงานของสองตระกูลจบลง ก็ควรหาคนดีๆ ให้หยางหยางสักคน"
เจียงเยียนฉือขัดขึ้น เสียงเย็นชาและเหนื่อยหน่าย
"ต่อให้การแต่งงานของหยางหยางกับเสี่ยวจั๋วไม่สำเร็จ เธอก็ยังเป็นน้องสาวของผม เธอไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับชายแก่สี่ห้าสิบปี"
สีหน้าของซูเหมยเริ่มเสียหน้า
"...เยียนฉือ เธอเข้าใจป้าผิดแล้ว! ผู้หญิงโตแล้วก็ต้องแต่งงาน ยิ่งเก็บไว้ยิ่งกลายเป็นศัตรูกัน คุณเฉียนอายุมากแต่รู้จักดูแลคน เป็นตัวเลือกที่ป้ากับพ่อของหยางหยางคัดสรรมาแล้วทั้งนั้น"
เจียงเยียนฉือมองใบหน้าเจ้าคารมของซูเหมย ยิ้มบางๆ
"ถ้าคุณเฉียนดีขนาดนั้น ทำไมไม่ให้รุ่นน้องเป็นคนแนะนำ ให้คุณเฉียนกับเหรินหมิงจูแต่งงานกันล่ะ?"
เหรินหมิงจู ลูกสาวบุญธรรมของตระกูลเหริน
ซูเหมยร้อนใจ "แบบนั้นไม่ได้!"
เจียงเยียนฉือเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นค่อยๆ จางหายไปจนหมดสิ้น
"ดูเหมือนป้าจะรู้ดีว่า ไม่ใช่การแต่งงานที่ดีอะไรนัก"
ริมฝีปากของซูเหมยขยับ ครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมา "...ป้าก็แค่เป็นห่วงเกินไป เห็นหยางหยางเลิกกับคุณชายรอง กลัวว่าหยางหยางจะแต่งงานไม่ได้"