หัวใจของเหรินหยางหดวาบขึ้นมาทันที
การสะกดจิตครั้งนี้มาอย่างกะทันหันจริง ๆ
เธอไม่กล้าลังเล รีบเปิดวีแชตขึ้นมา
สบตากับรูปโปรไฟล์ที่เธอปักหมุดไว้หลายปีทันใด
เจียงจั๋ว ชื่อของเขาก็เหมือนกับตัวเขา
ร้อนแรง ดุดัน
ลองคิดดูดี ๆ ระหว่างเธอกับเขา ก็ไม่ได้มีแต่ความทรงจำแย่ ๆ เสมอไป
ตอนเรียนหนังสือ เหรินหยางถูกเพื่อนแกล้ง เจียงจั๋วจะขี่จักรยานมาขวางหน้ากลุ่มพวกผมเหลืองนั่นไว้ เสื้อปลิวไสว ใบหน้าเต็มไปด้วยความองอาจ
“น้องสาวของพี่ก็กล้าแตะอีก อยากตายหรือไง?”
และในงานกีฬาสีตอนมัธยมปลายปีสอง เหรินหยางถูกบังคับให้สมัครวิ่ง 1,500 เมตร ระหว่างทางเธอข้อเท้าพลิก เจียงจั๋วเป็นคนแรกที่ปีนข้ามรั้วอัฒจันทร์ แล้วอุ้มเธอไปห้องพยาบาล
วันนั้นอากาศดีมาก มีคนแซวด้วย
“พี่เจี๋ยว ใจร้อนจังเลย”
“ไม่ใช่เป็นน้องสาวเหรอ?”
บนสนามหญ้าสีเขียว ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ยิ้มแล้วด่าเบา ๆ “ไปไกล ๆ เลย!”
ชั่วขณะนั้น เหรินหยางรู้สึกว่าตัวเองเป็นนางเอกในซีรีส์เกาหลี
เธอคิดว่านี่แหละคือความชอบ
ดังนั้นในวันเป็นผู้ใหญ่ ความปรารถนาของเธอคือการได้เป็นแฟนกับเจียงจั๋ว
นิ้วโป้งของเหรินหยางลอยอยู่เหนือปุ่ม “ลบผู้ติดต่อ” ค้างไว้วินาทีหนึ่ง สุดท้ายก็กดลงไป
ในพริบตา ข้อความแชท รูปภาพ เสียงสนทนาตลอดเจ็ดปี หายไปหมดสิ้น
ดวงตารู้สึกแสบร้อนอีกครั้ง