เหรินหยางกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว
เธอเพิ่งก้าวเข้าประตูก็เห็นเจียงจ้าวจ้าว กำลังจะเอาของฝากที่ซื้อมาจากซูเฉิงให้เขา แต่เจียงจ้าวจ้าวกลับเบ้ปากวิ่งหนีไป ดูเหมือนจะไม่อยากเห็นหน้าเธอเลย
เหรินหยางตะลึงไปครู่หนึ่ง
แล้วก็เงียบๆ เก็บของฝากกลับมา
ตอนนี้เอง ซ่งเล่อเจียวก็ปรากฏตัวขึ้น
ซ่งเล่อเจียวบ่นว่า “หยางหยาง สองวันนี้เธอไปทำอะไรมาห๊ะ โทรหาก็ติดต่อไม่ได้ แล้วทำไมในบัตรร้านเสริมสวยของเธอไม่เห็นเติมเงินเลยล่ะ”
เหรินหยางไม่ได้ทำลายไมตรี เพียงแต่พูดว่า “จู่ๆ มีเรื่องด่วนน่ะ”
ซ่งเล่อเจียวแววตาแฝงความน้อยใจ ยื่นใบเสร็จออกมา
“นี่คือเงินที่ฉันใช้ไปคราวที่แล้ว เธอช่วยเบิกให้ฉันหน่อยสิ”
เหรินหยางไม่อยากเป็นคนโง่จ่ายแทน
เธอก้มขนตาลง สีหน้าเศร้าๆ พูดว่า
“บอกเธอตามตรงเลยนะ... หลังจากฉันกับเจียงจั๋วเลิกกัน ตระกูลเจียงก็ไม่ให้เงินฉันใช้แล้ว ฉันจำใจต้องไปหางานทำ... เล่อเจียว เธอช่วยฉันหน่อยสิ จะทำยังไงให้เจียงจั๋วกลับมารักฉันได้อีก”
ซ่งเล่อเจียวพอได้ยินก็ดีใจจนอารมณ์ดีขึ้นมาทันที
[ดีมาก! ในที่สุดตระกูลเจียงก็เลิกเลี้ยงดูนางร้ายจอมงอแงคนนี้ให้ใช้เงินฟุ่มเฟือยแล้ว! ฉันสงสารเงินแทบตาย!]
เหรินหยางไม่เข้าใจ
...เงินที่เธอใช้มันเป็นเงินของเจียงเยียนฉือทั้งหมดนะ แล้วซ่งเล่อเจียวจะไปสงสารอะไร?
วินาทีถัดมา เสียงในใจของซ่งเล่อเจียวก็คลายข้อสงสัยของเธอ
[พอเจียงเยียนฉือตายไป เงินทุกบาททุกสตางค์ของตระกูลเจียงก็ต้องตกเป็นของเพื่อนสนิทฉันกับเจียงจั๋ว แล้วเหรินหยางมีสิทธิ์อะไรมาควักเงินของเพื่อนฉัน!]
เหรินหยางกำหมัดแน่น
พี่ใหญ่ยังไม่ตายเลยนะ ซ่งเล่อเจียวกลับคิดจะยึดเงินของพี่ใหญ่แล้ว!
เสียงในใจดังมาอีกครั้ง:
[แปลกจัง ครั้งนี้การเดินทางไปซูเฉิงเจียงเยียนฉือกลับไม่เป็นอะไรเลย หรือว่าที่ฉันทะลุมิติเข้ามาในหนังสือแล้วทำให้เกิดเอฟเฟกต์ผีเสื้อ?]