ลูกชายเศรษฐีเสียหน้าแตกสลาย
ไม่นาน เหรินหยางก็ได้เจอหนุ่มคนที่สาม
หน้าตาใช้ได้ ระดับกลาง ๆ อายุ 26 ปี จบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยท็อป 3 ของประเทศ พ่อแม่เป็นศาสตราจารย์ทั้งคู่ ตัวเขาเองทำงานในหน่วยงานรัฐ เงินเดือนปีละ 300,000 หยวน อนาคตสดใสมาก
แม่สื่อบอกว่าเขาค่อนข้างเตี้ย
แต่เหรินหยางไม่คิดว่า เขาจะเตี้ยกว่าเธอครึ่งหัว
ด้วยความสุภาพ เหรินหยางไม่พูดอะไร
แต่หนุ่มคนนี้กลับหยิ่งยโสมาก
เขามองเธอที่ใส่เสื้อคอหนึ่ง แล้วมองกระเป๋าชาแนลที่เธอถือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ:
"แม่ฉันบอกว่าผู้หญิงแบบเธอไม่รู้จักดูแลบ้าน แต่งงานกับฉันแล้ว เธอห้ามแต่งตัวแบบนี้อีก ไม่ต้องทำงาน ฉันจะให้เงินเธอเดือนละ 5,000 หยวนเลี้ยงเธอ เธอไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ทำงานบ้าน ซื้อกับข้าวก็พอ"
"เครื่องประดับกระเป๋าพวกนี้ของเธอ ทิ้งไปก็เสียดาย แต่งงานแล้วให้แม่ฉันเก็บไว้"
"แม่ฉันบอกว่า ต้องมีลูกอย่างน้อยสามคน เพื่อสืบต่อยีนที่ดีของตระกูลเรา"
เหรินหยางปวดหัว
เดือนละ 5,000 หยวน อยากได้แม่บ้านเต็มเวลาเหรอ?
ไม่เท่ากับเศษเงินของกระเป๋าใบที่เธอถืออยู่ด้วยซ้ำ...
เธอขัดขึ้น "ขอโทษนะ ฉันชอบคนสูง"
หนุ่มคนนั้นเสียหน้าสุด ๆ "สูงกินได้เหรอ? ต่อไปอย่าหาคนดี ๆ มาเป็นสำรองนะ!"
เจอคนประหลาดสามคนในวันเดียว อารมณ์เหรินหยางก็เดือดขึ้นมา
เธอคือนางร้ายตัวฉกาจ จะไปทนอารมณ์แบบนี้ได้เหรอ?
เธอยิ้ม "ใช่สิ คนอื่นเป็นหนุ่มหล่อเย็นชา ส่วนนายเป็นคนเตี้ยแช่แข็ง พ่อค้าคนถูกลักพาตัวนายไปสองลี้ กว่าจะรู้ว่าไม่ใช่เด็ก! เจอหมาใหญ่ ๆ เข้า ระวังโดนทำพันธุ์นะ!"