“ใครเหรอ?”
ฮั่วเฉินเห็นสีหน้าแปลก ๆ ของเพื่อนสนิท ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
เจียงเยียนฉือสีหน้าเย็นชา “น้องสาวฉัน”
“แฟนของเสี่ยวจั๋วเหรอ?” ฮั่วเฉินเริ่มสนใจ โน้มตัวเข้าไป “งั้นฉันขอทักทายน้องสาวหน่อย”
เจียงเยียนฉือหมุนข้อมือ คว่ำหน้าจอลงบนเข่า หลบสายตาสอดส่องของฮั่วเฉิน
“ดูแค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ?” ฮั่วเฉินพึมพำ “ฉันไม่ได้อยากดูสักหน่อย ฉันกำลังคิดว่าพรุ่งนี้เช้าจะเซอร์ไพรส์กุหลาบน้อยอะไรดี”
เจียงเยียนฉือใส่หูฟัง เหรินหยางไม่ได้ยินเสียงของฮั่วเฉิน แต่ได้ยินว่าข้างกายพี่ชายมีคนอยู่
สายตาของเธอเอ่อคลอ “พี่คะ ดึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่นอนอีกเหรอ?”
เจียงเยียนฉือน้ำเสียงนิ่งเรียบ “กำลังจะไปนอนแล้ว วางสายก่อนนะ”
แต่เหรินหยางกลับร้องเรียกเขาไว้ “ไม่ได้ หนูจะนอนพร้อมกับพี่”
เจียงเยียนฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก็เห็นเด็กสาวอีกฝั่งของวิดีโอพลิกตัว คว่ำหน้าลงบนเตียง พูดอย่างดื้อรั้น “หนูรู้ว่าถ้าหนูไม่คอยดูแล พี่ต้องอดนอนอีกแน่ ๆ วิดีโอห้ามวางสายนะ หนูจะคอยดูพี่เข้านอน”
เจียงเยียนฉือจนใจ “พี่ต้องอาบน้ำ”
“หนูไม่ได้แอบดูสักหน่อย”
“...”
น้องสาวของเขาแบบนี้ ทำให้เขาตอบอะไรไม่ถูกเสมอ
ถ้าเขาวางสายจริง ๆ เด็กสาวคนนี้คงบินมาที่ซูเฉิงทั้งคืน แล้วมายืนรออยู่หน้าห้องโรงแรมของเขาแน่
“ได้” เจียงเยียนฉือยอมแพ้
รถจอดถึงหน้าโรงแรม เจียงเยียนฉือพูดกับเหรินหยาง “พี่ถึงแล้ว”