สาวสวยได้ยินดังนั้น สายตาก็จับจ้องไปที่หลินโม่ ทันใดนั้นก็เริ่มสนใจขึ้นมา
คนที่ถูกหวังเกิงเซิ่งระดับนี้เรียกว่า “อัจฉริยะ” ได้ คงต้องมีความสามารถพิเศษจริง ๆ
นางยื่นมือขาวเนียนเข้ามาแสดงไมตรี:
“สวัสดีค่ะ ฉันหลิวซือหยา ซีอีโอของบริษัทต้าเจียงยา”
“สวัสดีครับ หลินโม่”
หลินโม่ยื่นมือไปจับกับนาง
พูดตามตรง มือของผู้หญิงคนนี้นุ่มมากจริง ๆ
“ลุงหวัง เราไปห้องแล็บกันเถอะค่ะ”
“ได้”
หลินโม่เดินตามพวกเขาผ่านด่านตรวจหลายชั้น ต้องเปลี่ยนชุดคลีนรูมอีกชุด กว่าจะได้ก้าวเข้าไปในห้องแล็บ
แสงไฟสีขาวส่องทั่วทุกมุม เครื่องมือส่งเสียงดังเป็นจังหวะพร้อมไฟกระพริบ เจ้าหน้าที่ในนั้นต่างยุ่งวุ่นวายอย่างเป็นระบบ หลินโม่เปิดใช้งานพรสวรรค์เข้าใจขั้นสูงสุด
[ติ้ง! เข้าใจเศษซากวิชาปฏิบัติการทดลองเคมี!]
[ติ้ง! เข้าใจเศษซากวิชาปฏิบัติการสังเคราะห์เคมี!]
……
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นไม่ขาดสาย
ระหว่างที่กำลังมองไปรอบ ๆ ชายสวมชุดแล็บสีขาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
“นี่คือคุณสวี หัวหน้าห้องแล็บ”
หลิวซือหยาแนะนำให้หวังเกิงเซิ่งรู้จัก
“และนี่คือท่านคณบดีหวัง จากภาควิชาเคมี มหาวิทยาลัยต้าเจียง ซึ่งจะเป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิคของสายการผลิตเราในอนาคตด้วย”
“ท่านหวังครับ ผมได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว!”
คุณสวีกุมมือหวังเกิงเซิ่งด้วยความตื่นเต้น
“ชื่อเสียงลอย ๆ เท่านั้นแหละ”
หวังเกิงเซิ่งยิ้ม แต่ใบหน้ายังคงมีความถือดีที่ไม่ปิดบังอยู่บ้าง
“เอาล่ะ เราไปดูล็อตสารมัธยันตร์ที่พวกคุณสังเคราะห์ไว้กันเถอะ”
“ได้ครับ ท่านหวัง เชิญทางนี้!”
หลินโม่ไม่มีความสนใจในสิ่งที่พวกเขาพูดถึงอย่าง “สารมัธยันตร์” เลย เขายื่นมือไปดึงชายเสื้อของหวังเกิงเซิ่งเบา ๆ แล้วเสยคางไปทางโต๊ะทดลองใหม่เอี่ยมเรียงรายอยู่ด้านข้าง: