"ก็แก้สมการออกมาไง"
"แก้สมการออกมา? คุณแค่มองแค่แวบเดียวก็แก้ได้แล้วเหรอ?"
"อืม"
"จริงเหรอ? สมการนั่นมันซับซ้อนขนาดนั้น คุณแค่ดูแวบเดียวก็แก้ได้เลย?"
"ซับซ้อนเหรอ? ฉันว่ามันก็ง่ายดีนะ ลุง ลุงต้องฝึกอีกเยอะนะ"
หลินโม่ยิ้มพลางตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนเดินอ้อมตัวเขาไป
"ต้องฝึกอีก... ผมมันห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ชายชรามองตามแผ่นหลังของหลินโม่ที่ค่อย ๆ ห่างออกไป พึมพำกับตัวเองเหมือนถูกกระทบกระเทือนใจไม่น้อย
"คณบดีครับ สวัสดี!"
ตอนนั้นเอง หญิงสาวสวยผู้สวมแว่นตากรอบทองและรวบผมสูงหางม้าเดินผ่านมาพอดี เห็นชายชราก็ยิ้มทักทาย
ชายชราพยักหน้า ยกมือขึ้นชี้แผ่นหลังของหลินโม่แล้วถามว่า
"เสี่ยวซุนจ้ะ เธอรู้จักนักศึกษาคนนั้นไหม?"
หญิงสาวมองตามมือเขาไปพลางส่ายหน้า
"ไม่รู้จักค่ะ น่าจะไม่ใช่คนในภาคเรา ดูไม่คุ้นหน้าค่ะ"
"ไม่ใช่คนในภาคเรา?"
ชายชรายิ่งช็อกหนักกว่าเดิม
นักศึกษาที่ไม่ใช่ภาควิชาเคมี แต่กลับมีความสามารถด้านเคมีถึงขั้นนี้ มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
หรือว่าเขาบังเอิญเจออัจฉริยะตามธรรมชาติ?
คิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบบอกหญิงสาวว่า
"เร็วเข้า เสี่ยวซุน ช่วยเรียกไอ้หนูนั่นให้หยุดที!"
พูดจบก็ออกแรงไล่ตามหลินโม่ไปเอง
แต่ด้วยอายุขนาดนี้ ขาของเขาก็ไม่ค่อยคล่องแคล่วนักแล้ว ที่เรียกว่า "วิ่ง" ก็แค่เร็วกว่าเดินอยู่นิดเดียว
"ได้ค่ะ คณบดี!"
หญิงสาวตอบรับก่อนจะก้าวขาเรียวยาวเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
"เฮ้ย! เพื่อน รอเดี๋ยว!"
เธอตามมาถึงหน้าตึกเรียนแล็บและเรียกหลินโม่ให้หยุดจนได้
หลินโม่หันไปมอง ชะงักไปเล็กน้อย
คนที่ตามมาคือซุนหยานหราน ดาวคณะผู้เรียนเก่งแห่งภาควิชาเคมี
ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นเธอจากระยะไกลเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ตอนนี้ที่อยู่ใกล้กันเช่นนี้ จึงได้รู้ว่าดาวคณะคนนี้สวยเกินจริงไปหน่อย ผิวขาวใส ใบหน้างดงาม แต่กลับมีดวงตายั่วยวนรูปดอกท้อบนใบหน้าซื่อ ๆ นั่น