“เฮ้ย! เคล็ดวิชาดูดดาวดูกลืน!”
หลินโม่ตาเบิกกว้าง!
นี่มันไม่ใช่เคล็ดวิชาชั่วร้ายในโลกของลิ่งฮู้ชงหรอกหรือ?
เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ เคยดูในซีรีส์ เอาเริ่นหว่อซิงฝึกเคล็ดนี้จนเพี้ยน สุดท้ายก็ตายเพราะมัน
คิดได้ดังนั้น เขาก็เริ่มศึกษาเคล็ดวิชาดูดดาวดูกลืนอย่างละเอียด ดูว่ามันจะเหมือนในนิยายกำลังภายในหรือไม่
ยิ่งอ่านลึก หลินโม่ก็ยิ่งพบว่าเคล็ดวิชาดูดดาวดูกลืนนี้ไม่เหมือนในนิยายกำลังภายใน ไม่มีเงื่อนไขการต่อต้านอะไรแบบนั้น
พลังภายในสามารถดูดซับได้ตามใจ มีเพียงข้อจำกัดเดียวคือความสามารถในการย่อยและทนทานของร่างกายตัวเอง
ถ้าดูดมากเกินไป เบาะๆ ก็เส้นลมปราณและตันเถียนเสียหาย หนักๆ ก็ระเบิดร่างตายทันที
อีกอย่าง เพราะเป็นฉบับขาดตอน วิชานี้ไม่สามารถใช้ในการต่อสู้ได้ ต้องรอให้ศัตรูตายสนิทแล้วค่อยใช้
“คุ้มมาก มีวิชาชั่วร้ายนี้ ก็มีหนทางเพิ่มพูนพลังอีกทางหนึ่ง”
หลินโม่เก็บหนังวัวเข้าพื้นที่ แล้วเปิดถุงผ้าสองใบนั้น
ข้าวของของชายชุดดำดูจะมั่งคั่งกว่ามาก ในถุงเงินนอกจากธนบัตรและเงินทอนแล้ว ยังมีทองคำแท่งห้าอันแวววาว ในถุงยาก็พบยาเลี่ยวใหญ่อีกหนึ่งเม็ด
และเขาก็เข้าใจเรื่องหนึ่งในที่สุด: ยาสีแดงเข้มเม็ดนั้นในถุงของศิษย์ผู้รักษากฎที่เฝ้าถ้ำตอนแรก ก็คือยากระสุนทองคำนั่นเอง
“ลองดูซิว่าดูดพลังได้มากแค่ไหน”
หลินโม่นั่งขัดสมาธิ วางฝ่ามือลงบนท้องของชายชุดดำ แล้วลองใช้เคล็ดวิชาดูดดาวดูกลืน
สายน้ำร้อนผ่าวพลุ่งขึ้นมาตามฝ่ามือ ไหลเข้าสู่เส้นลมปราณ ท้องน้อยแทบจะเต็มในชั่วพริบตา เหมือนถูกเทน้ำเดือดใส่เข้าไป
เขารีบหยุดวิชา หลับตารวบรวมจิตใจ เริ่มหลอมละลาย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินโม่ลืมตา พลังภายในที่ดูดมาเมื่อครู่ถูกหลอมละลายจนหมดสิ้น
เขาสำรวจภายในตันเถียน เดิมทีเส้นพลังบางๆ เท่าตะเกียบก็โตขึ้นมาเท่าปากกาอย่างเงียบๆ ไหลเวียนในเส้นลมปราณอย่างมั่นคงและมีพลัง
“ดูดอีกครั้ง น่าจะทะลวงขึ้นเป็นระดับไม่เข้าขั้นขั้นหนึ่งได้”
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย วางฝ่ามือลงบนท้องชายชุดดำอีกครั้ง แล้วเริ่มเคล็ดวิชาดูดดาวดูกลืนอีกครั้ง
สำนักสราญรมย์ ห้องงานภายใน