หลินโม่เหลือบไปมองใบหน้าของคนที่อยู่ด้านหลัง แล้วก็ต้องชะงักไปทันที ที่แท้ก็เป็นผู้จัดการบาร์ที่เขาเคยทำงานพาร์ทไทม์ เฉินถิง หรือที่เรียกกันว่าเฉินเจี่ย นั่นเอง
เฉินถิง
“เสี่ยวม่อ?”
เฉินถิงจำเขาได้ในทันที ใบหน้าแสดงความตกใจไม่แพ้กัน
“เฉินเจี่ย ช่างบังเอิญจริงเลย” หลินโม่ยิ้มพร้อมกับทักทาย
“พวกเธอรู้จักกันเหรอ?” สาวออฟฟิศหันไปมองเฉินถิง
“รู้จักสิ นี่คือน้องชายฉัน หลินโม่ไง”
เฉินถิงเดินเข้ามา ตบไหล่หลินโม่อย่างสนิทสนม
“เป็นแค่น้องชายเหรอ?”
สาวออฟฟิศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก
“พูดอะไรของเธอเนี่ย!”
เฉินถิงผลักเธอเบา ๆ แววตายุ่งเหยิงเล็กน้อยที่ซ่อนไว้ไม่มิด ก่อนจะชำเลืองมองหลินโม่แวบหนึ่ง
“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อเขาเป็นน้องชายเธอ ก็เป็นน้องชายฉันด้วยแล้วกัน”
สาวออฟฟิศเลิกหยอกเธอ หันไปทางหลินโม่ด้วยท่าทางเป็นกันเอง ยื่นมือขาวเนียนออกมา
“สวัสดีค่ะน้องหลินโม่ ฉันชื่อซินลู่ เป็นเจ้าของร้านนี้เอง เธอจะขายแท่งทองเหรอ?”
“ใช่ครับ”
หลินโม่ยื่นมือไปจับเบา ๆ แล้วชี้ไปที่แท่งทองบนเคาน์เตอร์
ซินลู่หยิบแท่งทองขึ้นมา วางบนฝ่ามือแล้วพิจารณาอย่างละเอียด สุดท้ายก็พยักหน้า:
“เก่าใช้ได้ เป็นของเก่าแท้ แต่เสียดายที่ไม่มีตราปั๊ม น่าจะเป็นทองที่หลอมเอง ถ้ามีตราปั๊มราคาจะสูงกว่านี้มาก”
“แล้วอันนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?”
“งี้นะ ในเมื่อเธอเป็นน้องชายของถิงถิง ก็ถือว่าคนกันเอง”
ซินลู่พูดตรงไปตรงมา
“ฉันรับซื้อในราคาทองเครื่องประดับตามห้าง 1,400 ต่อกรัม ทองโบราณแบบนี้ปกติความบริสุทธิ์จะอยู่ที่ประมาณ 70% ที่เหลืออาจเป็นเงินหรือทองแดง ราคานี้ฉันให้อย่างเป็นธรรมแล้ว ถ้าเธอไม่มั่นใจ ไปเปรียบเทียบราคาที่อื่นได้เลย”
หลินโม่คิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทางเขาหาข้อมูลราคาทองคำมาแล้ว ราคารับซื้อทองคำบริสุทธิ์ทั่วไปอยู่ที่ประมาณ 1,000 ต้น ๆ ผู้หญิงคนนี้ยอมรับซื้อในราคาทองเครื่องประดับตามห้างซึ่งสูงกว่าที่เขาคาดไว้มากแล้ว