ปลุกตีลี่ขึ้นจากเตียง หลินโม่ไม่รีบร้อนที่จะมอบคัมภีร์ยอดหญิงหยกให้เธอ แต่ใช้วิชาลุ่มหลงจิตใจกับเธอก่อน
ถึงแม้ว่าคัมภีร์หยินหยางกงจะมีฤทธิ์คล้ายคลึงกัน แต่เมื่อเทียบกับวิชาลุ่มหลงจิตใจแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก
เขาต้องทำอย่างรอบคอบที่สุด ให้ตีลี่จงรักภักดีต่อเขาตลอดไป!
เมื่อวิชาลุ่มหลงจิตใจสำเร็จ หลินโม่ก็แก้ไขความทรงจำของตีลี่ได้สำเร็จ
เปิดไฟฉายในโทรศัพท์ หลินโม่แปลบทเริ่มต้นของคัมภีร์ยอดหญิงหยกทีละประโยคเป็นภาษาที่เธอเข้าใจ แล้วก็สอนเธอเองทีละขั้นตอนถึงวิธีนำพลังลมปราณให้ไหลเวียนในเส้นลมปราณ
ตีลี่นั่งขัดสมาธิบนเตียง หลับตา ฝึกพลังอย่างระมัดระวังตามคำแนะนำของเขา คิ้วขมวดแน่นในตอนแรก แต่หลังจากหายใจครบหลายรอบเล็ก ความหายใจของเธอก็ค่อยๆ สอดคล้องกับจังหวะของวิชา
หลังจากหายใจครบหนึ่งรอบใหญ่ ตีลี่ลืมตา หันไปมองหลินโม่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่อดกลั้นไว้ไม่อยู่:
"เจ้าค่ะ ท่านคะ วิชานี้สุดยอดมาก! หนูรู้สึกว่าร่างกายไม่เหนื่อยแล้ว แผลมีดที่แขนซ้ายเมื่อก่อน ก็ดูเหมือนจะไม่เจ็บมากแล้ว"
"อืม เธอกินอันนี้ซะ"
หลินโม่หยิบไหดินเผาที่ใส่ยาเลี่ยวน้อยออกมา เทออกมาหนึ่งเม็ดบนฝ่ามือ
หลังจากเข้าใจคัมภีร์หวงตี้เน่ยจิงแล้ว ความรู้เรื่องยาของเขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แก่นแท้ของยาเลี่ยวน้อยคือการฟื้นฟูพลัง เพิ่มพลังภายในเล็กน้อยเป็นของแถม
ส่วนยาเลี่ยวใหญ่นั้นดุดันกว่ามาก ไม่เพียงแต่เพิ่มพลังภายในได้อย่างมาก ยังรักษาบาดแผลทั้งภายในและภายนอกได้ แม้กระทั่งในยามใกล้ตายยังช่วยประคองชีวิตไว้ได้
ส่วนขวดโหลอื่นๆ ที่เหลือ ชื่อก็บอกถึงฤทธิ์ ตรงไปตรงมาไม่ต้องเดา
แต่ทันทีที่ปลายนิ้วหยิบเม็ดยาขึ้นมา คิ้วของเขาก็ขมวดทันที