"พวกคุณรู้จักกันเหรอ?"
สายตาของหญิงวัยกลางคนกวาดไปมาระหว่างคนทั้งสอง
"ครับ นี่เพื่อนร่วมชั้นผม"
หลินชิงเยว่ช่วยอธิบาย
"โอ้ งั้นเธอรับแขกต่อเลยแล้วกัน ช่วงนี้ฉันยุ่งนิดหน่อย"
หญิงวัยกลางคนพูดจบก็หันไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ยกขาพาดขาแล้วเปิดโทรศัพท์ดูคลิปสั้น ๆ ไม่มีทีท่าจะสนใจอะไรอีก เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อว่าหลินโม่จะมีความสามารถซื้อบ้านได้จริง ๆ
"หลินโม่... นายจะซื้อบ้านเหรอ?"
น้ำเสียงของหลินชิงเยว่เต็มไปด้วยความกังขา
"ใช่ ช่วยหาบ้านใกล้โรงเรียนให้หน่อย บ้านมือสองราคาราว ๆ หนึ่งล้าน แถวสงบ ๆ เข้าอยู่ได้เลย"
"หนึ่งล้าน? นายแน่ใจเหรอ?"
เสียงของหลินชิงเยว่สูงขึ้นเล็กน้อย ความคลางแคลงในแววตาแทบจะปกปิดไม่มิด เพราะในความทรงจำของเธอ หลินโม่ก็เหมือนกับเธอ คือคนที่ดิ้นรนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างอิ่มกับอด จะมีความสามารถซื้อบ้านได้ยังไง?
"อืม มากกว่านั้นอีกนิดก็ไม่เป็นไร"
หลินชิงเยว่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอ
เธอแค่พยักหน้า แล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเริ่มค้นหาบ้าน
ครู่ต่อมา เธอยื่นแท็บเล็ตให้หลินโม่ดู
"มีสองห้องที่ตรงตามความต้องการนาย ข้อมูลนี่"
หลินโม่รับมาพลิกดู
ห้องแรกพื้นที่ไม่เล็ก ประมาณ 130 ตารางเมตร สามห้องนอนสองห้องนั่งเล่น แต่บ้านเก่ามาก เก่าและทรุดโทรม แถมยังไม่มีลิฟต์
อีกห้องเป็นคอนโดใหม่กว่าชั้นสูง สองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น 85 ตารางเมตร ดูสะอาดเรียบร้อย
"เอาห้องนี้แหละ"
เขาคิดอยู่นิดหน่อย ก็เลือกคอนโดใหม่
คอนโดเก่าส่วนใหญ่จะมีผู้สูงอายุอาศัยอยู่ ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เขาไม่ค่อยชอบ
"ได้ งั้นเราไปดูบ้านกันเลยไหม?"
"โอเค"
หลินชิงเยว่เดินเร็วไปทางพี่หวัง กระซิบรายงาน