หลินเฟิงรับไข่เน่ามา สบตากับซูเซี่ยเหออย่างรู้กัน
ซูเซี่ยเหอยักคิ้วให้อย่างขำๆ เหมือนจิ้งจอกที่ขโมยไก่ได้
ตอนนี้ ชาวบ้านลุกขึ้นยืนกันหมดแล้ว หน้าแดงคอตั้ง ชี้หน้าด่าหลินหมานชาง
หลายปีมานี้ ความแค้นที่หมักหมมไว้ กลายเป็นคำด่าทอพรั่งพรู!
หลินหมานชาง ไอ้เวรเอ๊ย ตอนที่นายหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง ทำไมไม่นึกถึงพวกฉันบ้าง
ผลประโยชน์ไม่มีให้พวกฉันสักนิด แต่พอขาดทุนกลับมาเรียกร้องเอากับพวกฉัน แกไปตายซะ ไอ้เฒ่าสารเลว
ที่ดินดีๆ ของบ้านเรา แกให้หลินจื้อเฉียงปลูก เอาที่ห่วยๆ มาให้พวกเรา ไอ้ชั่วช้าเอ๊ย
เชี่ยปู่แก หลินหมานชาง เงินพวกฉันจะให้แกทำไม!
.......
ตอนนี้ ที่เกิดเหตุเหมือนถังดินปืน ขอแค่มีสะเก็ดไฟนิดเดียวก็ต้องระเบิด
หลินเฟิงมองไข่เน่าในมือตัวเอง ผู้ช่วยชั้นดีเลย!
ถือจังหวะที่ทุกคนไม่สนใจทางนี้ หลินเฟิงสะบัดข้อมือเบาๆ "ฟิ้ว!"
ไข่เน่าพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว กระแทกใส่หัวหลินหมานชางอย่างแม่นยำ
"อ๊ากก!"
นี่เป็นไข่เป็ดเค็มที่ยังไม่ทันนึ่ง มันดิบและหมักบูดแล้ว
เปลือกไข่สีเทาเขียวแตก ไข่เหลวสีเทาดำราดเต็มหน้าหลินหมานชาง
กลิ่นคาวเค็มแรง กับกลิ่นเหม็นเน่าหมักพุ่งกระจายไปทั่ว
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งตัว หลินเฟิงสะบัดข้อมืออีกครั้ง ไข่เค็มอีกฟองก็พุ่งไปโดนหัวหลินจื้อเฉียงอย่างจัง
"อ๊ากก!"
หลินเฟิงแรงมือมาก แค่โดนก็เจ็บจนแปล๊บ
"ใคร? ใครกล้าปาขยะ ฉันจะเย็ดแม่ยายมัน หัวหน้าหน่วยการผลิตอย่างฉัน พ่อฉันเป็นเลขาหมู่บ้าน พวกแกจะคิดขบถรึไง!"