เสียงตะโกนของหลินเฟิงไม่ก่อให้เกิดผลใด ๆ เลย
ชาวบ้านจำนวนมากยังคงกรูเข้าไปไม่หยุด ยังไม่ทันได้เข้าแถวด้วยซ้ำ
เรื่องตื่นเต้นอย่างการทุบตีหัวหน้าหมู่บ้านแบบนี้ แน่นอนว่าต้องลงมือด้วยตัวเองสักหน่อย
ในที่เกิดเหตุมีคน 400 คน พวกผู้หญิงข้างหลังยังเบียดเข้าไปไม่ถึงด้วยซ้ำ หลี่หมานชางสามคนก็แทบจะตายแล้ว
ถ้าสืบรู้ว่าเขาและซูเซี่ยเหอเป็นคนเริ่มขว้างไข่เน่า บางทีอาจต้องเป็นแพะรับบาป
หลินเฟิงตะโกนไปสองครั้ง เห็นผู้คนไม่ยอมหยุดมือ ก็รีบถกแขนเสื้อขึ้นทันที
คนเดียว"ฝ่า"เข้าไปในฝูงชน ใช้ท่า"เทือกเขาพิง"อย่างแรง ผู้คนล้มระเนระนาดเหมือนต้นข้าว
ก้าวสามก้าวไปถึงข้างกายหลินหมานชาง ยกฝ่ามือขึ้น ตบทีละคนเหมือนเด็ก ๆ
"ผั้วะ!"
"อ๊าก!"
"ผั้วะ!"
"อ๊าก!"
......
หลินเฟิงตบซ้ายทีขวาที คนเดียวป้องกันทัพใหญ่ไว้ได้
ชาวบ้านที่โดนตบ พอเห็นว่าเป็นหลินเฟิงจอมอันธพาล ก็ได้สติขึ้นมาทันที!
เอามือกุมหน้า ถอยไปข้างหลังอย่างขมขื่น ไม่กล้าพูดอะไรมาก
ประวัติหนึ่งต่อร้อยของหลินเฟิงไม่ได้โม้ แต่เป็นชื่อเสียงที่ต่อสู้มาจริง ๆ
ผั้วะ! ผั้วะ!
หลังจากหลินเฟิงตบคนกว่าหนึ่งร้อยจนล้มลง รัศมีสิบเมตรไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
หลินเฟิงยืนบนม้านั่ง ปล่อยพลังราชันย์สะท้านภพเต็มที่ ตะโกนอย่างดุร้าย "ให้ตายเหอะ ยังมีใครอีก!"
ผู้คนที่กำลังเดือดดาลจึงสงบลงได้อย่างสมบูรณ์
"พวกเจ้าคิดจะฆ่าคนจริง ๆ หรือไง ดูสิทำหัวหน้าหมู่บ้านเป็นยังไงบ้างแล้ว?"
หลินเฟิงแสร้งทำเป็นห่วงใย ประคองหลินหมานชางที่ขดตัวครางออกมา
"น้าหมานชาง! ท่านไม่เป็นไรนะ! โทษข้าด้วย ข้าลงมือช้าไป ไม่รู้ว่าใครใจดีขว้างไข่เน่ามา"
"ต้องประณาม ต้องประณามเขาอย่างแรง"