เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฟิง สีหน้าของทุกคนก็หม่นหมองลงอีกครั้ง
หลินหมานชางเป็นเลขาหมู่บ้านมากว่าสิบปี แต่ทำงานได้แนบเนียนไร้ที่ติ
มีผลประโยชน์ก็ตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่ ยักยอกเป็นการส่วนตัว โดยไม่ทิ้งร่องรอยให้ใครว่าได้
ทั้งวันสวมเสื้อผ้าปะชุน แต่กลับอาศัยอยู่ในบ้านอิฐหลังใหญ่ถึงห้าห้อง
เป็นจิ้งจอกเฒ่าที่ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้ล้ำลึก
ส่วนหลินจื้อเฉียง แม้ภายนอกจะดูโผงผาง บุ่มบ่าม และชื่อเสียงในหมู่บ้านก็ย่ำแย่ แต่ก็ไม่ใช่คนที่รับมือง่าย ๆ
หากสองคนนี้จับจ้องโรงเตาเผาของพวกเรา ก็คงรับมือลำบากไม่น้อย
อย่ามองว่าหลินเฟิงเคยอาละวาดไปทั่ว เป็นจอมอิทธิพลในหมู่บ้าน
แต่มีดที่เชือดเฉือนเงียบ ๆ กับการลอบยิงธนูข้างหลังนั้น ใช้การได้ดีกว่า
หลินเฟิงก็มองประเด็นนี้ออก จึงไม่คิดใช้กำลัง
ท่านมีกลศึกของจางเหลียง ข้ามีบันไดข้ามกำแพง ต่างฝ่ายต่างใช้ประโยชน์กัน สุดท้ายก็ว่ากันตามความสามารถ!
“ตอนนี้ช่างหัวมันก่อน พวกเราจัดการเรื่องของพวกเราก่อนเถอะ”
“พรุ่งนี้ทำตามที่ฉันบอก รับรองแสบตาพวกมัน”
......
วันรุ่งขึ้น ทุกคนเริ่มลงมือตามคำกำชับของหลินเฟิง
คนขุดดินเกาลินก็ขุดดินเกาลิน คนไปขนถ่านหินก็ขนถ่านหิน
หลินเฟิงพาหลินจงและหลินเจี้ยนเซ่อเริ่มติดตั้งเครื่องจักร
เครื่องจักรในยุค 80 ยังไม่ซับซ้อนเหมือนยุคหลัง ตัวเครื่องมีขนาดเล็กและค่อนข้างล้าหลัง
ยิ่งไม่ใช่การผลิตแบบสายพานจำนวนมาก
ทำได้แค่ครึ่งเครื่องจักรครึ่งแรงคน และเดินเครื่องทีละชิ้น
เช่นเครื่องอัดขึ้นรูป ทำได้เพียงใช้คนกดทีละลูก