นิ้วมือของซูชิวซินที่กำไม้เท้าไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมาก
ถ้าพี่รองต้องใช้ชีวิตแบบนั้น คงสาหัสยิ่งกว่าตายเสียอีก
ที่พี่รองพูดไม่ผิดเลย ผู้ชายคนนี้มันปีศาจชัด ๆ เลวทราม ชั่วช้าเกินเยียวยา
คนเลวแบบนี้ ตายไปก็สมควร อย่าให้มันมาทำร้ายพี่รองได้
พี่รองของเธอทั้งสวย สดใส ใจดี...คือสิ่งอ่อนโยนสุดท้ายในใจเธอ ใครก็ห้าม...
คิดถึงตรงนี้ ซูชิวซินก็หันหลังกลับอย่างสงบ ดวงตาไม่ได้ว่างเปล่าไร้ชีวิตอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยโทสะแรงกล้า
"ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมพ่อเอง ให้เอาเงินมาคืน!"
"เงินที่บ้านข้าทั้งหมด จะยกให้เจ้า แต่เจ้าต้องเลิกตอแยพี่รองข้า"
"ไม่อย่างนั้น ข้าตายก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป"
เสียงของซูชิวซินเย็นชาและเด็ดเดี่ยว เธอปลดผ้าพันคอที่ปิดปากและจมูกลง
โรคนี้คือสิ่งที่พรากชีวิตเธอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นไพ่ตายสำคัญของเธอ
ไพ่ตายที่ใช้ตายไปด้วยกัน
ทว่าหลินเฟิงกลับยืนตะลึงอยู่กับที่
ใบหน้างดงามและอิดโรยนั่นช่างตรึงตราใจยิ่งนัก
งดงามกว่าทุกคนที่เขาเคยพบในทั้งสองชาติภพ แม้จะซูบผอม อิดโรย และซีดเซียว แต่ก็ยังสะกดทุกสายตาจนต้องลืมหายใจ
คิ้วดั่งขุนเขาไกล ดวงตาดั่งหมู่ดาว จมูกโด่ง ฟันขาวสะอาด ประกอบกับรอยแดงระเรื่อจากโรคภัย คล้ายดอกเหมยขาวหลังผ่านพายุหิมะ
แม้แก้มจะตอบ ผมหยาบกร้าน ร่างกายซูบผอมเหลือเกิน แต่กลับยิ่งเสริมให้ดูบอบบางพลิ้วไหว
ไม่อยากจะนึกเลยว่า ถ้าไม่ป่วย จะเป็นสาวงามเพียงไหนถึงขั้นพลิกแผ่นดิน