เมื่อเห็นซูชิวซินถือจดหมายในมือ ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของนาง
หลินเฟิงคิดในใจ จบแล้ว! จบครบหมดแล้ว!
เหตุใดซูชิวซินถึงเหมือนจิ้งจอกน้อยจอมฉลาดขึ้นทุกที ต่อไปนี้ต้องระวังไว้บ้างแล้ว
เด็กสาวเมื่อวานซืนคิดจะมาบีบข้าอย่างนั้นรึ?
คิดว่าข้าหลินเฟิงจอมโฉดแห่งเขาลึกเป็นคนดีอะไรอย่างนั้นหรือ ไม่เคยเห็นความชั่วร้ายของสังคมเลย!
หลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ รีบเข้าไปใกล้ คว้ามือของซูชิวซินไว้
ขณะที่นางยังไม่ทันตั้งตัว ก็จูบลงไปทันที
“อือ?”
ซูชิวซินตะลึงไปชั่วครู่ แล้วอยากจะขัดขืน
แต่จะเป็นคู่มือของหลินเฟิงได้อย่างไร
ก็ค่อย ๆ ละทิ้งการต่อต้าน เอามือทั้งสองข้างโอบรอบคอของหลินเฟิง
10 นาทีต่อมา ซูเซี่ยเหอกลับมา ก่อนอื่นก็กลอกตาขาวใส่ครั้งใหญ่
แล้วก็บิดเอวหลินเฟิงแรง ๆ จึงให้ทั้งสองคนแยกออกจากกัน
หลินเฟิงยังถือโอกาสฉกฉวยจูบปากจู๋ของซูเซี่ยเหอไปอีกทีก่อน จากนั้นจึงเดินออกจากบ้านไปท่ามกลางสายตาเหยียดหยาม
แต่เมื่อซูชิวซินได้สติจากความลุ่มหลง มองที่มือของตนอีกครั้ง...
ว่างเปล่า ไม่มีซองจดหมายเมื่อครู่นี้อีกแล้ว!
ซูชิวซินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ข้า... พี่! ข้าโดนหลอกแล้ว!”
“เมื่อครู่...”
พอฮวาเหม่ยพูดจบ ซูเซี่ยเหอก็ขัดขึ้นว่า “หึ! เพิ่งรู้ตัวว่าถูกหลอก!?”
“ข้าจะบอกให้นะ เขามันก็คือไอ้ขาหมูใหญ่ ตั้งแต่แรกแล้วไม่ได้คิดจะปล่อยเจ้าไป! หลอกข้าก่อน แล้วก็มาหลอกเจ้า! หึ! คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือไง”
“ทีนี้ก็ดีกันแล้ว เราสองคนไม่ต้องผลัดกันไปมา กระโดดเข้ากองไฟกันทั้งคู่เลย!”