“กล่องชุดเครื่องเคลือบชั้นเลิศพวกนี้ ผู้จัดการหวังต้องใช้ความพยายามอย่างมากนะ อีกทั้งยังต้องให้ของขวัญแล้วก็ขอร้องคนอื่นถึงจะได้มา!”
“ใกล้จะตรุษจีนแล้ว ผู้จัดการหวังก็อยากให้ทุกคนมีปีที่ดีเช่นกัน”
“เพื่อเครื่องเคลือบสีขาวชั้นเลิศพวกนี้ ผู้จัดการหวังลงทุนไปไม่น้อยทั้งเงินและน้ำใจ!”
“ทุกคนปรบมือให้ผู้จัดการหวังหน่อย!!”
พนักงานที่วิ่งออกมาขนของส่งสายตาซาบซึ้งไปที่หวังอันกั๋ว ปรบมือดังสนั่น
หวังอันกั๋วทำท่าตำหนิหลินเฟิง แต่ดวงตาเปื้อนรอยยิ้มที่ไม่อาจปิดบัง
รู้จักวางตัว หนุ่มน้อยมีอนาคตไกล!
หวังอันกั๋วฉวยโอกาสนั้นกล่าวอีกสองสามประโยคเพื่อซื้อใจคน
หลินเฟิงจึงขับเกวียนลาจากไป
พรุ่งนี้หวังอันกั๋วจะส่งคนมาเซ็นสัญญาจัดซื้อ
ระหว่างทางไปห้างประชาชน
หลินซีอดถามไม่ได้ “พี่เฟิง นายรู้จักผู้จัดการหลี่แห่งห้างประชาชนจริง ๆ เหรอ?”
คนอื่น ๆ ก็ส่งสายตาเคลือบแคลงมาเช่นกัน
หลินเฟิงเบ้ปาก “รู้จักบ้าอะไรกัน!”
“ก็แค่ข้ออ้าง ฉันยังไม่เคยเจอหน้าเลยด้วยซ้ำ”
“หา!”
“ไม่รู้จักนี่! แล้วนายพูดซะเหมือนจริงเลย”
หลินเฟิงดีดนิ้วลงหน้าผากหลินซี “นายคิดว่าพี่หวังคนนั้นของฉันจะไม่รู้หรือไง!”
“เขาเป็นถึงผู้จัดการใหญ่ แผนเล็ก ๆ แค่นี้จะดูไม่ออกได้ยังไง”
“พวกนายน่ะ! คิดให้มาก ๆ หน่อย!”
พี่น้องตระกูลหลินทั้งห้าทำหน้ากร่อย พวกเขาก็คิดน่ะสิ!
แต่คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ แล้วจะให้ทำยังไงได้อีก?!
หลินเหล่าอู่ทำสีหน้าแค้นใจที่ลูกน้องไม่เอาไหน ดุด่าพี่น้องทั้งห้าอยู่กลางถนน!
ส่งเสียงเอะอะกันมาตลอดทาง ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตรงหน้าประตูใหญ่ห้างประชาชน!