หลินเฟิงนิ่งงันไปชั่วขณะ
มีคนส่งจดหมายมาให้เขาก็ประหลาดพอแล้ว ยังจะมีคนมาแย่งจดหมายอีก ยิ่งประหลาดกว่าเดิม
ห้าคนที่มาแย่งจดหมาย แต่งกายด้วยชุดสูทจงซานเต็มยศ ใบหน้าคมสัน แม้จะดูไม่ล่ำบึก แต่เคลื่อนไหวว่องไว ลงมือเด็ดขาด
ดูออกว่าผ่านการฝึกฝนมา
คนผู้นั้นเก็บจดหมายขึ้นมา ไม่แม้แต่จะทักทาย หมุนตัวเดินจากไป
“หยุดนะ นั่นมันจดหมายของฉันนะ!”
คนผู้นั้นหันกลับมา มองหลินเฟิงอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงแข็งว่า “แกไม่คู่ควร!”
“เฮ้ย บ้าจริง มาท้าทายกันดีนัก!”
หลินเฟิงค่อยๆ วางรถเข็นสองล้อลง เอนตัวไปข้างหน้า ขาทั้งสองพุ่งทะยานออกแรง
ไล่ตามไปถึงด้านหลังคนผู้นั้นในพริบตา พร้อมกับถีบอย่างแรงเช่นกัน
คนผู้นั้นนึกไม่ถึงว่าหลินเฟิงจะไวปานนี้ จำต้องยกแขนขึ้นป้องกันอย่างลนลาน
แต่ ทว่า แรงมหาศาลของหลินเฟิง สามารถจับไอ้เฒ่าจอมตะกละกดถูกับพื้นได้สบาย!
“กร๊อบ!”
“อึก!!” เสียงครางลำบากดังขึ้น คนผู้นั้นปลิวกระเด็นถอยหลังไปทันที กลิ้งไปกับพื้นเจ็ดแปดตลบจึงหยุด
อีกสี่คนร้องอุทานตกใจ เข้าล้อมหลินเฟิงทันที
“ลงมือพร้อมกัน!”
“เหอะๆ!” หลินเฟิงหัวเราะเบาๆ เรื่องต่อสู้! ใครจะสู้ข้าได้!
“ปั๊บ!”
“ปั๊บ!”
“ปั๊บ!”
หลินเฟิงออกหมัดอย่างระวังมือ หมัดต่อยถูกเนื้อทุกหมัด ไม่ถึงสองนาที มีเพียงเขาที่ยืนอยู่
แต่ทว่า คนกลุ่มนี้ก็มีระบบระเบียบมาก หลินเฟิงเองก็ถูกต่อยไปหลายหมัด แต่ไม่เจ็บไม่คัน
คนที่ล้มลงก่อนเห็นว่าสู้ไม่ได้ จึงหยิบจดหมายออกมาเตรียมยัดเข้าปาก ทำลายหลักฐาน