ซูชิวซินยืนอยู่ข้าง ๆ สวมหน้ากากผ้าหนา มือทั้งสองกำแน่น ดวงตาคู่งามดุจดวงดาวจับจ้องไปที่หลินเฟิง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
หลินเฟิงส่งสายตาที่ทำให้เธอวางใจ พลางคว้ามือเล็กขาวนวลของซูชิวซินมาจับไว้
ไม่สนใจว่าเธอจะขัดขืน เขาถามเสียงเบาว่า “หัวหน้าคัง ดูสิ โรคของเมียผม พอจะรักษาได้ไหมนะขอรับ!”
“คุณทำหน้าบึ้งตึงนี่ผมก็แอบกลัวเหมือนกัน!”
คังเสว่เหม่ยขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นจ้องหลินเฟิงด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะสาดเสียเทเสีย
“กลัวเหรอ? เมียคุณอาการขนาดนี้ถึงจะรู้จักกลัว”
“คุณดูใบตรวจสิ ดูสิ เสมหะตอนเช้าเจอเชื้อวัณโรคเพียบ มีเลือดปน แถมยังไอเป็นเลือด คุณมองไม่เห็นหรือไง?”
“เอกซเรย์ปอด ด้านซ้ายและขวามีเงาเป็นหย่อมใหญ่ โพรงในปอดขยายถึง 1.5 เซนติเมตรแล้ว และยังใหญ่ขึ้นอีก”
“นี่คุณทำตัวเป็นสามีแบบนี้เรอะ? เอ๊ะ แล้วทำไมคุณถึงไม่เป็นอะไรนะ?”
“ดูสิ เม็ดเลือดขาวเธอสูงขนาดไหนแล้ว คุณตาบอดหรือไง?”
“ดูโรคแทรกซ้อนอีก หลอดลมโป่งพอง หัวใจโตเพราะโรคปอด ลมรั่วในช่องเยื่อหุ้มปอด โปรตีนในเลือดต่ำ...”
“ดีที่ยังคุมอาการได้ ถ้ามาช้ากว่านี้สิบวัน คุณนี่แหละจะเป็นคนผิด”
“นี่คุณกลัวเสียเงินหรือไง ใช่ มันก็แพงอยู่หรอก แต่คุณขอความช่วยเหลือจากกองพล ขอความช่วยเหลือจากโรงพยาบาลสิ พวกเราจะยอมอยู่เฉยเห็นคนตายต่อหน้าหรือ?”
“โรคนี้จะสามปีแล้วนะ คุณอยากให้เธอตายหรือไง!”
.......
คังเสว่เหม่ยด่าหลินเฟิงซะเละเทะ
แถมยังไม่หยุดด่าอีกต่างหาก
หลินเฟิงไม่ใช่คนใจเย็น เขาสะบัดตัวลุกขึ้นตั้งท่าจะโต้กลับ
แต่ยังไม่ทันระเบิดอารมณ์ ซูชิวซินกลับกำมือทั้งสองกุมมือของเขาไว้แน่น