เรื่องน่าอับอายมากมาย ทุกคนรู้กันอยู่บ้าง แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ แบบหลินเฟิง
เหตุผลก็ชัดเจน เพราะหลินหมานชางคอยกดไว้อยู่เบื้องบน
อีกอย่างหนึ่งก็คือ เมื่อก่อนนักเลงอย่างหลินเฟิงกับหลินจื้อเฉียงเป็นเพื่อนซี้กัน
ใครจะกล้าพล่ามมากความ!
แต่วันนี้ถูกหลินเฟิงพูดออกมาตรง ๆ อารมณ์ของทุกคนก็ระเบิดออกมาในทันที
ในกลุ่มผู้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ เริ่มมีบางคนลงมือตบเมียตัวเอง!
มีบางคน รีบร้อนร้อนรนวิ่งกลับบ้านไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีสาว ๆ บางคนสายตาหลุกหลิก ค่อย ๆ ถอยออกจากกลุ่มคน
หลินโหย่วไฉที่ยืนอยู่ด้านหลังหลินหมานชาง แววตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง วาบขึ้นมาแวบหนึ่งแล้วก็หายไป!
นี่มันดูความสนุกที่ไหนกัน เป็นหลินเฟิงกำลังดูความสนุกของทุกคนต่างหาก!
เรื่องน่าขายหน้าของหลินจื้อเฉียงถูกเปิดโปง ทุกคนพากันชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์เขา ตอนนี้กระแสเริ่มคุมไม่อยู่
โทสะพลุ่งขึ้นมาจากใจ หนวดเคราดกหนาของหลินจื้อเฉียงพองฟู เขาคำรามว่า: "หลินเฟิง แก... ปากเสียให้ร้ายข้า!"
"ข้าจะตบให้ตาย!"
ร่างกายราวกับหมีดำพุ่งเข้ามา ยกขาขึ้นจะเตะหลินเฟิง
แต่หลินเฟิงไม่แม้แต่จะหันไปมอง แค่ยกขาออกไปก็เตะ
"ตึง!!"
"อ๊าก!"
หลินจื้อเฉียงกระเด็นลอยไปห้าเมตรในพริบตา กลิ้งตัวเปื้อนฝุ่นไปห้าตลบ กอดขาร้องโหยหวน
ส่วนหลินเฟิงนั้น ร่างกายไม่สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
เขากางมือทั้งสองข้างออกมา "ทุกคนเห็นแล้วนะ!"
"เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน ข้าเป็นการป้องกันตัวโดยชอบธรรม!"
เวลานี้ หลินหมานชางและเถียนกวงทั้งคู่มีสีหน้าเขียวคล้ำ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองหลินเฟิงที่ไม่ยอมสยบ
"เว่ยฟา จับตัว! จับตัวมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เถียนกวงตะโกนเกรี้ยว