ไอ้เฒ่าจอมตะกละไม่ได้เข้าป่ามานาน พอได้สูดกลิ่นหอมของป่าเขา มันก็เริ่มวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน
หลินเฟิงสวมหมวกหนังสุนัข แบกธนูล่าสัตว์และปืนล่าสัตว์ รีบเดินตามไปอย่างกระฉับกระเฉง
ทั้งสองคนเป็นเหมือนม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน เหยียบย่ำไปบนใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นเต็มภูเขา วิ่งฝ่าป่าไปอย่างรวดเร็ว
สูดอากาศแห่งเสรีภาพนี้เข้าไป ความหดหู่ที่สะสมจากการต่อสู้แย่งชิงในช่วงก่อนหน้านี้ถูกกวาดหายไปจนหมดสิ้น
หลินเฟิงอดใจไม่ไหวส่งเสียงตะโกนก้องออกไป "อ้า! โฮก!"
ไอ้เฒ่าจอมตะกละก็เงยหน้าขึ้นอย่างตื่นเต้น "อู๊ด! ฮึ่บ ๆ!"
ในป่ารอบ ๆ ฝูงนกกาจำนวนมากพากันส่งเสียงร้องอย่างตกใจและบินหนีไป
หนึ่งคนหนึ่งหมูป่าวิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลินตลอดเช้า หลินเฟิงไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลย แต่ไอ้เฒ่าจอมตะกละทนไม่ไหวแล้ว
มันหอบหายใจแรง นอนหมอบอยู่บนพื้นราบ ไม่ยอมเดินต่อเด็ดขาด
"ไอ้บื้อ สอนให้กินน้อย ๆ หน่อยยังทำอารมณ์เสียใส่"
"เป็นไงล่ะ! หมูป่าตัวใหญ่ 400 ชั่ง มีแต่ไขมันเต็มท้อง!"
"จับทีหนึ่งน้ำมันเยิ้มมือไปหมด ถ้าเจอหมีดำกับจ้าวแห่งขุนเขาแบบนี้จะหนีรอดไหม?"
"ตอนนี้แกก็เป็นแค่บุฟเฟต์เดินได้รู้หรือเปล่า!"
"ฮึ่บ ๆ! ฮึ่บ ๆ!" ไอ้เฒ่าจอมตะกละส่งเสียงร้องอย่างไม่ยอมแพ้
"เฮ้ย! แกยังไม่ยอมอีก"
"ฮึ่บ ๆ!"
"ข้าไม่ช่วยแกหรอก หมีดำกับจ้าวแห่งขุนเขาเสือข้าก็สู้ไม่ได้"
"ฮึ่บ ๆ!"
"ข้าผอมจะตาย ถึงตอนนั้นขอแค่วิ่งเร็วกว่าแกก็พอ"
ตายเพื่อนไม่ตายข้ารู้นะเว้ย!
ไอ้เฒ่าจอมตะกละกลอกตาขาวใส่อย่างกับคน แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน หมุนตัวเดินกลับทางเดิม