หลินเฟิงเพ่งมองเห็น 'รากต้นไม้เล็ก' ในปากของ 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' ชัดถนัดตา เขาเขวี้ยงกระติกน้ำทิ้งทันที
ตะโกนลั่น "ไอ้ห่า!"
พรวดพราดกระโจนเข้าใส่ ทั้งตัวถลาลงทับ 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' เต็มแรง
'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' หนักกว่าร้อยกิโลกรัม ถูกใครบางคนกดอยู่ใต้ร่างในชั่วพริบตา
"อู๊ด อี้ด!"
แววตาของ 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' ฉายแวบตื่นตระหนก บั้นท้ายบีบแน่น ร้องเสียงหลงพลางดิ้นรนขัดขืน
หลินเฟิงไม่แยแสความรู้สึกของมันแม้แต่น้อย ออกแรงบีบริมฝีปากหมูของ 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' ไว้แน่น
กระชาก 'รากต้นไม้เล็ก' นั่นออกมาด้วยมือเดียว จากนั้นจึงปล่อย 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' ที่ร้องโหยหวน
"โสม! ไม่ผิดแน่ นี่มันโสม!"
"โสมป่าเถื่อนใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้!"
"ตูไปไสให้สิวะ ไอ้ตัวผลาญทรัพย์ แกน่ะหรือคู่ควรกินโสมป่า??"
"นี่...นี่มันลำแขนเด็กเลยนะเนี่ย! ฟ้าสาป ฉันจะเผาแกว่ะ! เงินฉันนะ! อ๊าก!"
"ถูกกัดเละเป็นจุณเลย จะขายได้เงินยังไง! อ๊าก! โอ๊ย!"
"สามพันหยวนของฉัน! อ๊าก!"
คราวนี้ถึงตาหลินเฟิงแผดเสียงร่ำไห้บ้าง กึกก้องสะเทือนฟ้าดิน คุกเข่าลงกับพื้นแล้วลั่นเสียงโหยหวน
ได้ยินเสียงร้อง 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' ที่แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ตัวนั้น แอบมองหลินเฟิงด้วยดวงตาหวาดหวั่น บั้นท้ายก็บีบแน่นอีกรอบ
เนิ่นนานกว่าหลินเฟิงจะสงบใจจาก 'ความโศกเศร้า' ลงได้
จากนั้นก็หันขวับกลับมามอง 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' ที่ยังแอบมองอยู่หลังต้นไม้ด้วยแววตาดุดัน
"แก นั่นแหละแก วันนี้ต้องชดใช้ให้ฉันด้วยโสมป่าอีกต้นหนึ่ง"
"ไม่อย่างนั้นเรา...ได้เจอกันบนโต๊ะอาหารแน่!!"
"พอตกถึงหลุมส้วมบ้านฉันแล้ว ก็อย่ามาโทษฉันนะ"
หลินเฟิงลุกขึ้นยืน คว้าหู 'ไอ้เฒ่าจอมตะกละ' ไว้ มืออีกข้างถือโสมสภาพยับเยินเกินทนแกว่งไปมาตรงหน้ามัน