เสียงดังกึกก้องทำให้หัวใจของหลินเฟิงเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง
การถือปืนล่าสัตว์ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกปลอดภัยนัก
ป่าลึกห่างไกลผู้คนนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด อันตรายมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
ทันใดนั้น เสียงหมาป่าหอนกึกก้องก็ดังขึ้น
"โฮก~!"
แขนของหลินเฟิงสั่นสะท้าน ให้ตายเถอะ ฝูงหมาป่า!
หลินเฟิงมองไปที่หมูป่าตัวนั้นด้วยความโกรธ มันนอนหมอบอยู่ข้างกองไฟ หายใจครืดคราดอย่างเหนื่อยหอบ
แม่งเอ๊ย นี่มันไม่ใช่เดินเข้าดักเอง แต่เป็นมาหลบภัยชัด ๆ
คงถูกฝูงหมาป่าไล่จนหนีไม่พ้น จนไม่กลัวไฟแล้วสินะ
"ฮือ...ฮือ! โฮก!"
"ฮือ...โฮก!"
หลินเฟิงหันกลับไปอีกทาง หมาป่าสองตัวโผล่หัวออกมาจากพุ่มไม้ ขู่คำรามใส่หลินเฟิง
ภายใต้แสงไฟ ดวงตาอันดุร้ายของพวกมันเปล่งประกายสีเขียวหม่น
ท่าทางดุดันเกรี้ยวกราดราวกับพร้อมจะฉีกกระชากและขย้ำเหยื่อในพริบตา
แล้วแสงสีเขียวก็เพิ่มขึ้นอีกเรื่อย ๆ ลอยวนเวียนอยู่รอบด้านเหมือนเปลวไฟปีศาจ
หนังศีรษะของหลินเฟิงชาหนึบ เมื่อประเมินคร่าว ๆ ก็ต้องมีอย่างน้อย 20 ตัว!
พวกมันร่อนเร่วนเวียนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงไฟกับความมืด คอยหยั่งเชิงไม่หยุด
การกระโจนเข้าใส่เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
ถ้ามีแค่สามสี่ตัว หลินเฟิงคงใช้มีดล่าสัตว์เล่มเดียวฟาดฟันจนราบคาบ
แต่นี่เป็นหมาป่าดุร้ายที่ไร้ผู้ฝึกถึงกว่า 20 ตัว!
แค่พลาดนิดเดียวก็ตกหลุมพราง!
"แม่เอ๊ย ทำก่อนได้เปรียบ!"
"ปัง!"
หลินเฟิงเล็งไปที่หมาป่าตัวหน้าสุด แล้วลั่นไกโดยไม่ลังเล
"โฮก!"
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ท้องของหมาป่าตัวนั้นแตกกระจาย เลือดเนื้อกระเซ็นเปรอะ