ภายในเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาว หลินหมานชางประดับรอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้าแก่
"หัวหน้าเซี่ยโหว หัวหน้าซือหม่า ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ"
"แหะแหะ เลขาหลิน พวกเราไม่มาถึงก็จริง แต่ไม่มาดื้อ ๆ หรอก"
"สิ้นเดือนแล้ว การจัดซื้อเครื่องเคลือบสีขาวของพวกเราไม่ควรล่าช้าอีก"
"ทางข้างบนรออยู่!"
หลินหมานชางยิ้มประจบ "ไม่มีปัญหา!"
"ครั้งที่แล้วมีคนชั่วร้ายเล่นตุกติก พวกเราโดนหลอก ครั้งนี้ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน"
"อาจารย์ไป๋เป็นหัวหน้ากลุ่มการผลิตของโรงงานรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ ลงมือเองย่อมไม่มีปัญหา"
"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็รอรับของแล้วกัน แหะแหะ"
เซี่ยโหวเฉาและซือหม่าจิ้นยิ้มอย่างมีนัยซ่อนเร้น
เวลานี้ ไป๋เจิ้งชี่พาต่งจือเฉวียนและหมิงจ้านซานสองมังกรหมอบหงส์อ่อน เดินมาที่ข้างกายหลินเฟิง
"นายคือหลินเฟิงงั้นรึ! ใช้เครื่องจักรง่าย ๆ อย่างนี้เผาเครื่องเคลือบสีขาวได้ นับว่าไม่เลว"
แต่ไป๋เจิ้งชี่เปลี่ยนสีหน้าปุบปับ พูดเสียงเย็นว่า "แต่ว่านายนิสัยไม่ดี"
"คิดว่าใส่ของลงไปในดินพอร์ซเลนแล้วฉันไม่รู้รึ?"
"เฮอะ ไอ้คนชั่ว! ครั้งนี้ฉันลงมือเอง ทุกขั้นตอนสมบูรณ์แบบ!"
"นายรอดูร้องไห้แล้วกัน!"
หากเป็นเมื่อก่อน หลินเฟิงคงให้เขารู้แล้วว่าดอกไม้ทำไมถึงแดงอย่างนี้
แต่ตอนนี้ รู้สึกแค่ว่าเขาน่าสงสาร
ของในดินพอร์ซเลนนั่นไม่ใช่เขาใส่ แต่มีอยู่แต่แรกแล้ว
ไม่ว่านายจะเผากี่ครั้ง ผลก็เหมือนเดิม
"ถ้าอย่างนั้นเรามาดูกัน ว่าสุดท้ายใครร้องไห้"