ซูเซี่ยเหอเบิกตากว้างแดงก่ำ ก่อนจะกลับมาทำท่าทางถือดีอีกครั้ง
"หืม! ตอนนั้นนายก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไร แต่...ตอนนี้ฉันไม่รังเกียจนายแล้ว!"
หลินเฟิงลูบจมูกตัวเอง พลางหัวเราะแห้ง ๆ "งั้นฉันก็ต้องขอบคุณเธอสินะ"
"หืม ต่อไปอย่าทำให้ข้าคนนี้โกรธบ่อย ๆ ก็พอ"
"งั้นเธอก็นอนกกให้ฉัน..."
ซูชิวซินเห็นบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนทิศทางไปเรื่อย ๆ จึงรีบดึงแขนเสื้อซูเซี่ยเหอ
"สองคนนั้นจะหยอดคำหวานใส่กัน พี่ใหญ่ ตอนนี้จะทำยังไงดี"
ซูเซี่ยเหอพลันจ้องตาดุดันอีกครั้ง ชี้ไปที่ซูต้าเฉียงแล้วตะโกน "พ่อ!"
"นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่หนูเรียกพ่อ ต่อไปหนูกับชิวซินจะไม่ยอมรับพ่ออีก!"
"พวกเราก็ไม่ได้ติดค้างอะไรพ่อแล้ว ต่างคนต่างอยู่ต่อไปเถอะ"
"จากนี้ไปพวกเราเป็นคนตระกูลหลิน ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลซูของพวกพ่ออีก"
ซูต้าเฉียงมีสีหน้าสับสนซับซ้อน แต่ก็ยังแข็งขืนพูดว่า "หืม แกก็ยังแซ่ซู จะตัดญาติกับข้า ฝันไปเถอะ!"
"ตงเป่าเป็นผู้ชาย ต่อไปต้องสืบสกุล สมบัติของตระกูลซูทั้งหมดเป็นของมัน"
"พวกแกมีอะไรต้องแย่ง เป็นพี่สาว ก็ต้องช่วยเหลือโดยไม่มีเงื่อนไข"
"คนในหมู่บ้านนี้ ครอบครัวไหนบ้างไม่ได้เป็นแบบนี้ พวกแกมีอะไรต้องน้อยใจ"
"ต่อให้ข้าไม่เลี้ยงดูพวกแก ก็ยังโตมาได้ ข้าให้ชีวิตพวกแกมา ชีวิตพวกแกเป็นของข้า พวกแกจะล้มฟ้าได้ยังไง"
ซูต้าเฉียงนั่งอยู่กับพื้น ชะเง้อคอฟ้าทำท่าเหมือนชีวิตของทั้งสองอยู่ในกำมือของข้า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฟ้า
ซูตงเป่าพูดอย่างถือดี "พี่รอง พี่สาม ที่พ่อพูดน่ะถูกแล้ว!"