ซูต้าเฉียงตื่นตระหนกสุดขีด ร่างกายถอยกรูด แขนสั่นเทา ในแววตามีทั้งความไม่อยากเชื่อและความหวาดกลัว
"แก...แกกล้า! ข้า...ข้าไม่สู้ตายดีกว่า!"
ซูชุนฮวา ฉินเจี้ยนเซ่อ และซูตงเป่า ตั้งแต่เมื่อครู่ก็ถอยห่างออกไปแล้ว เอามือปิดจมูกและปาก
ถึงซูต้าเฉียงจะลงไปดิ้นพล่านกับพื้น ก็ไม่มีใครเข้าไปพยุง
ซูชิวซินหมุนกายกลับอย่างเย็นชา "คุณตำรวจเว่ย ปล่อยหลินเฟิงได้หรือยัง"
"คนที่พวกคุณควรจับ คือเขา!"
"ตำรวจของประชาชนเพื่อประชาชน หากมีเวลา ดิฉันสามารถทำป้ายผ้า ประชาสัมพันธ์ความยุติธรรมเที่ยงตรงของคุณตำรวจเว่ยให้ทั่ว!"
เว่ยจี้และเว่ยฟาเห็นแววตาเย็นชาของซูชิวซิน และคำขู่เรื่องป้ายประชาสัมพันธ์ ในที่สุดก็ยอมแพ้
พูดประจบประแจงว่า "ได้ๆ! เป็นเรื่องเข้าใจผิด เสี่ยวหลี่ เร็วเข้า ปล่อยตัวหลินเฟิง!"
ไม่นาน หลินเฟิงก็ถูกพาตัวออกมา
ทันทีที่ออกมา หลินเฟิงเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าซูชิวซิน สีหน้าพลันดำมืด
มองดูซูต้าเฉียงที่ยังดิ้นพล่านกับพื้น และคนตระกูลซูที่หลบอยู่ด้านหนึ่งอีกครั้ง
"เชี่ย!"
ปราดเข้าไปผลักฝูงชน กระชากซูชุนฮวา ฉาด! ฉุดฉินเจี้ยนเซ่อเข้ามา ฉาด! ถีบซูตงเป่าล้มลง ฉาด!
สุดท้าย เหยียบซูต้าเฉียงที่กำลังดิ้นพล่าน ฉาด!
ระหว่างนั้นมีคนขัดขวาง ถูกหลินเฟิงเหวี่ยงกระแทกกำแพงทั้งหมด
"ให้ตายสิ ข้าไม่เป็นพี่ใหญ่ตั้งหลายวัน พวกแกก็กล้ารังแกเมียข้าแล้ว?"
เหล่าคนตระกูลซูที่ถูกตบคว่ำกับพื้น ในพริบตาก็ถูกความดุดันบ้าอำนาจของหลินเฟิงครอบงำ