หลินเฟิงจับตัวต้าหยาและรองหยาที่กำลังดิ้นปัดๆ ไว้ ไม่สนใจซูเซี่ยเหอเลย
หลินชิงเสียเป็นคนช่างสังเกตและอ่อนไหว จึงพบความผิดหวังของเธอในทันที
เธอหันไปจ้องหลินเฟิง นี่เรียกว่าเห็นแก่ความต่างอย่างโจ่งแจ้ง
กำไลมีแค่สองวง ให้เธอวงหนึ่ง ให้ซูชิวซินวงหนึ่ง
ต่อให้ซูเซี่ยเหอยังไม่เข้าพวกอย่างสมบูรณ์ แต่ช่องว่างในใจนั้นใหญ่นัก
พลิกมือจับซูเซี่ยเหอ แล้วสวมกำไรทองมังกรลงบนข้อมือเธอโดยตรง
“ฉันเป็นป้าสะใภ้ของพวกเธอ จะเอาทองกำไรอะไร”
“พอดีเธอกับชิวซินได้คนละวง ถือว่า...ถือว่าเป็นของแทนใจ!”
“ต่อไปก็เพื่อสืบสกุลให้ตระกูลหลิน ส่งต่อให้ลูกหลาน”
ซูเซี่ยเหอและซูชิวซินมองหน้ากัน สีแดงก่ำกระจายทั่วใบหน้า
ซูเซี่ยเหอมองกำไรมือทองที่มือ ใจชอบ แต่ปากไม่ยอมแพ้
“ฉันไม่เอาหรอก ฉันแค่ดูไว้ ข้างหน้าส่งต่อให้ต้าหยาหรือไม่ก็รองหยา!”
พูดพลางถอดกำไรคืนให้หลินชิงเสีย
แต่ในตอนนี้เอง สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ ซูชิวซินสวมกำไรหงส์อย่างรวดเร็ว แล้วดึงซูเซี่ยเหอไว้
ออกแรงที่แขน ไม่ให้เธอถอดกำไรมือทองคืน
“กำไรมังกรหงส์เดิมเป็นคู่กัน ให้เราสองคนดูแลดีกว่า!”
“ดั่งแหวนนี้ พบกันยามเช้ายามค่ำ!! คือความหมายว่าเราจะไม่มีวันแยกจากกัน!”
แขนถูกจับแน่น ซูเซี่ยเหอเบิกตาโพลง “ชิวซิน?!!”
เมื่อครู่ ทั้งคู่ฟังอย่างชัดเจน ว่าอะไรคือของแทนใจ ของประจำตระกูล
ก็คือของแทนใจแห่งความรัก ของประจำตระกูล ก็เป็นของประจำตระกูลหลิน