วันรุ่งขึ้น หลังจากหลินเฟิงตื่นนอน หนังตาขวาของเขาก็กระตุกไม่หยุด
สัมผัสที่หกของเขาแม่นยำเสมอ ดูท่าจะมีคนอดกลั้นไม่ไหว คิดจะลงมือแล้ว
โรงเผาเครื่องเคลือบสีขาวเป็นก้อนเนื้อชิ้นโตเช่นนี้ ย่อมมีคนอยากเข้ามางับสักคำ
หลินเฟิงเองก็คาดการณ์ไว้แล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องมีคนกระโดดออกมา!
อดทนผ่านไปได้ ก็หาเงินอย่างสงบสุขได้ แต่ถ้ามีใครคิดจะเล่นตุกติก หลินเฟิงก็มีไม้ตายปลิดชีพให้สิ้นซาก!
คิดว่าเขาเป็นลูกพลับนิ่ม ๆ งั้นรึ!
กินข้าวเช้าเสร็จ หลินเฟิงก็เรียกหลินเหล่าอู่ พี่น้องตระกูลหลินทั้งห้า หลินต้าซาน และหลินต้าเหอ
"อา วันนี้ท่านเข้าเมืองไป พบพี่ใหญ่ที่ดีของข้า หวังอันกั๋ว กับหลี่ไป่ชวน"
"ถามพวกเขาว่าสะดวกไหม มาที่หมู่บ้านดูเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาวหน่อย"
"ออกเดินทางได้เลย"
หลินเหล่าอู่มองหลินเฟิงที่ดูเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่พูดอะไร รีบเทียมลาเข้ากับเกวียนแล้วออกเดินทาง
เขารู้ว่าหลินเฟิงมีแผนการ จึงไม่ถามอะไรมาก
"อารอง อาสาม!"
"สองบ้านท่าน วันนี้งดไปที่เตาเผาก่อน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็อย่าไป!"
"เชื่อใจหลานชายคนโตของท่านเถิด"
หลินต้าซานอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ถูกหลินต้าเหอดึงไว้
"รองพี่ อย่าเพิ่มปัญหาหนักใจให้เสี่ยวเฟิงเลย เขาโตแล้ว รับมือได้"
"ก็ได้! วันนี้พวกเราไม่ไปไหน อยู่แต่ในบ้าน"
หลินเฟิงหันไปมองหลินชิงเสีย "อาเล็ก คอยดูต้าหยาและรองหยาอยู่ที่บ้าน"
"ชิวซิน ดูพี่สาวคนรองของเจ้าที่สมองกลวงและอารมณ์เดือดพล่านนั่นให้ดี อยู่บ้านอย่างเรียบร้อย!"