หลินเฟิงเพียงแค่เตะเบา ๆ "ตูม"
บานประตูใหญ่ที่ทำขึ้นแบบง่าย ๆ สองบานก็ล้มลงพร้อมเสียงดังกึกก้อง ฝุ่นฟุ้งตลบ
ทำให้ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ข้างหลังถึงกับถอยกรูดไปสามก้าว มองหลินเฟิงด้วยความหวาดเกรง
หลินซีที่ปกติอารมณ์ร้อน แต่ครั้งนี้กลับฉลาดขึ้นมา
"พี่เฟิง ประตูใหญ่นี้พวกเราสร้างเองนะ ถ้าเรียกคืนมาเมื่อไหร่ ก็ต้องซ่อมอีก!"
"พี่เฟิง นี่เตะประตูบ้านตัวเองนะ!"
หลินเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง คิดดูแล้วก็จริงอย่างที่ว่าเชียว
แต่ก็ยังปากแข็ง "แกจะไปรู้อะไร ฉันทำเป็นเชิงข่ม! วันนี้เรามาทำอะไร"
"มาดูเรื่องราวและหาเรื่อง จะไม่ใช้มาดข่มขวัญพวกเดนมนุษย์เลยได้ยังไง ไอ้หนู เรียนรู้ไว้บ้าง!"
พี่น้องตระกูลหลินทั้งห้าสมองมีแต่น้ำเต้าหู้ ไม่รู้ว่าหลินเฟิงพูดถูกหรือเปล่า
แต่ก็พยักหน้าพร้อมเพรียงกัน สีหน้าเหมือนเรียนรู้แล้วแต่ใช้ไม่เป็น
คราวก่อนหลินหนานเรียนเคล็ดลับความจริงใจในการจีบเมียจากหลินเฟิง แล้วไปหาเสี่ยวเจวียนที่หมู่บ้านข้าง ๆ
พอกลับมาหน้าบวมเป่ง แต่ก็ยังยืนกรานว่าจับมือเสี่ยวเจวียนได้ มันได้ผลจริง!
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พี่น้องทั้งห้าจึงไม่เคยสงสัยคำสอนของหลินเฟิงอีกเลย
เสียงอึกทึกที่ประตูใหญ่ถูกเตะกระเด็นเข้าไป ทำให้คนด้านในสนใจขึ้นมาทันที
หลินหมานชาง หลินจื้อเฉียง และหลินโหย่วไฉ ต่างขมวดคิ้วพากันมองไปที่ประตูใหญ่
เห็นหลินเฟิงเหยียบประตูเดินเข้ามาอย่างยิ้มแย้ม
ด้านหลังไม่ใช่แค่พี่น้องตระกูลหลินทั้งห้า กับคนอย่างหลินต้าซาน แต่ยังมีชาวบ้านที่ตามมาดูเหตุการณ์อีกเพียบ