กลุ่มคนกินดื่มและพูดคุยกันจนดึกดื่น กว่าจะค่อย ๆ ทยอยแยกย้ายกลับ
พอเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย หลินเฟิงเริ่มจ้องมองซูเซี่ยเหอด้วยแววตาหยอกเย้า
ซูชิวซิน หลินชิงเสีย ต้าหยา และรองหยาแอบขำอยู่ข้าง ๆ
ซูเซี่ยเหอถูกมองจนทนไม่ไหว "จ้องฉันทำไม"
หลินเฟิงเลิกคิ้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่น่าไว้ใจ "ซูเซี่ยเหอ เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า"
"เราสองคนมีเดิมพันกันนะ"
ซูเซี่ยเหอเข้าใจในทันที ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาสองป่อง
"คุณ... เอ่อ... แต่ว่า... เดิมพันนั่นไม่นับ"
"คุณไม่ได้หาเงินเลย เครื่องเคลือบสีขาวที่เผาก็เอาไปให้คนอื่นหมด ไม่ได้เงินสักบาท"
"แปลว่าคุณต่างหากที่แพ้ ใช่ไหมคะ อาม่า ชิวซิน ต้าหยา รองหยา"
ซูเซี่ยเหอพูดจบก็ส่งสัญญาณตาให้คนอื่น ๆ อย่างบ้าคลั่ง
แต่พวกหล่อนก็ไม่ได้โง่ แสร้งทำเป็นไม่เห็น หยิบถั่วลิสงขึ้นมากำหนึ่งแล้วเริ่มดูการแสดง
"ไม่ได้หาเงินได้ยังไง หลินหมานชางให้มาตั้งสองหมื่นนะ ดูดเงินก้นบึ้งไปหมดแล้ว"
"ชิวซิน ฉันถามหน่อย ได้เงินหรือยัง" หลินเฟิงถามอย่างได้ใจ
ซูชิวซินคราวนี้ไม่ได้แกล้งโง่ กลั้นขำตอบ "ได้มาแล้ว สองหมื่นถ้วน"
ได้ยินดังนั้น ซูเซี่ยเหอก็ทนไม่ไหว จ้องซูชิวซินอย่างโมโหพลางตะโกนด้วยความเจ็บใจ
"ชิวซิน เธออยู่ข้างใครกัน"
"ฉันเป็นพี่สาวแท้ ๆ นะ เธออยากผลักฉันลงหลุมไฟขนาดนั้นเลยหรือไง"
ซูชิวซินโบกมือพลางหัวเราะ "เปล่านะ ฉันแค่พูดตามความจริง"
ซูเซี่ยเหอยื่นปากแล้วกลอกตาไปมา "ฉันว่าเธอคือจอมกบฏตัวพ่อสมคบกับไอ้สารเลวนั่น"
"ฮึ คุณทุ่มเงินสามหมื่นกว่าสร้างเตาเผาเครื่องเคลือบสีขาว เพิ่งได้ทุนคืนสองหมื่นเอง ถือว่าหาเงินได้ที่ไหน"