สองสามวันต่อมา หลินเฟิงเก็บตัวอยู่ในบ้าน กลายเป็นคนที่ถูก "รังเกียจ"
ตื่นสายตามธรรมชาติ แต่งตัวซกมก หลินชิงเสียรังเกียจ
ทะเลาะกับศัตรูคู่ใจซูเซี่ยเหอทุกวัน ทำเอาคนโมโหจะตาย โดนรังเกียจ
ดึงซูชิวซินมาคุยเรื่องชีวิตเรื่องความฝัน แถมฉวยโอกาสลวนลามเล็กน้อย ทำให้ซูชิวซินทำงานไม่ได้ โดนรังเกียจ
แม้แต่ต้าหยาและรองหยาสองเด็กสาว ก็ยังรังเกียจหนวดที่ทิ่มตำเขา
มีก็แต่ไอ้เฒ่าจอมตะกละ ที่ไม่รังเกียจ ให้เนื้อชิ้นหนึ่ง ก็นอนอาบแดดเป็นเพื่อนเขา
"ไอ้เฒ่าจอมตะกละ แกอ้วนขึ้นอีกแล้วหรือเปล่าเนี่ย!"
"ใกล้ 200 กิโลกรัมแล้วมั้ง! กินอาหารหมูมากไปรึไง??"
"ในป่ายังวิ่งไหวไหมล่ะ ไอ้หมู!"
ไอ้เฒ่าจอมตะกละซุ่มซ่ามลุกขึ้นจากข้างตัวหลินเฟิง กลอกตามองบนอย่างมีชีวิตชีวา
"ฮึดฮัด! ฮึดฮัด!"
แล้วก็วิ่งปรู๊ดหายไป
"เฮ้ย! แกด่าฉันรึเปล่า ดูทะลวงด่านนับพันของฉันสิ!"
ไอ้เฒ่าจอมตะกละ: ข้าเองก็รังเกียจแก!
..........
สามวันต่อมา หลินเฟิงกำลังหรี่ตา เอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกอาบแดด
เซี่ยโหวเฉาและซือหม่าจิ้น ผลักประตูเข้ามา
"น้องหลินเฟิง ช่างสบายดีจริงนะ" เซี่ยโหวเฉาเอ่ยปากยิ้มๆ
หลินเฟิงรีบลุกขึ้นยืน ต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "พี่ชายทั้งสองมาได้ยังไงครับ"
"เข้าไปคุยในบ้าน"
ทั้งสามคนเข้าไปนั่งในบ้าน ซูชิวซินรินน้ำให้ แล้วถอยกลับไปในห้องตะวันออก
"น้องชายวาสนาดีจริงๆ เลย!" ซือหม่าจิ้นพูดพลางยักคิ้วให้
ทั้งคู่อิจฉาที่หลินเฟิงสามารถซ่อนหญิงงามไว้ในบ้าน... งาม!