เสียงหัวเราะรอบข้างพลันเงียบลง
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ภาชนะบรรจุสำหรับเผาเครื่องเคลือบหลายกองที่ถูกขนออกมาอีกครั้ง
ไป๋เจิ้งชี่ตาแดงก่ำ เตะคว่ำสองกอง แล้วใช้แท่งเหล็กทุบตีอย่างบ้าคลั่ง
แต่เมื่อทุบภาชนะทั้งหมดจนแตก สิ่งที่อยู่ข้างในยังคงเป็นก้อนดำเหมือนขี้หมา
"ข้าไม่เชื่อ ไปขนมาเพิ่ม"
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไป๋เจิ้งชี่เหม่อลอย หลินหมานชางกระอักเลือด หลินจื้อเฉียงร่ำไห้คร่ำครวญ
ต่งจือเฉวียนและหมิงจ้านซานทำตัวไม่ถูก
คนที่มุงดู สายตาแปลกประหลาด แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ
หลินเฟิงหาใช่คนเช่นนั้นไม่ เขาหยิบ "เครื่องเคลือบสีขาว" สีดำสนิทขึ้นมาสองสามก้อน ร้องจ๊ากสองที
"โอ๊ะ คนพลาดได้ ม้าพลาดเป็น ผิดหวังครั้งเดียวจะเป็นไรไป"
"พวกเจ้าอย่าหมดกำลังใจเชียว แค่คุมอุณหภูมิไม่ดีเอง"
"ลองใหม่ก็ได้"
"แต่ว่า ต้องรีบแล้ว ดินในบ่อหมักยังพอใช้ไหม"
"อีกครึ่งเดือนก็ต้องส่งของแล้ว"
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฟิง ใจของหลินหมานชางก็วูบลง ลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่!
เขาพยุงตัวลุกขึ้น "ออกไปกันหมด กลับบ้านกันไป"
"ครั้งนี้เปิดเตาแม้จะล้มเหลว แต่ก็ได้สั่งสมประสบการณ์"
"ยังมีเวลา ข้าหลินหมานชางจะไม่ทำให้คนในหมู่บ้านผิดหวังเป็นอันขาด"
"ตอนนี้เราต้องสามัคคีกัน ต่อให้สุดท้ายล้มเหลว พวกเรามีกันมากขนาดนี้ ช่วยกันแบกไว้ก็ไม่เป็นไร"
......
หลินเฟิงดูความสนุกจนหนำใจ ไม่อยากอยู่ต่อ หันหลังเดินจากไป
ชาวบ้านเห็นหลินเฟิงไปแล้ว ก็ทยอยออกจากโรงเผาเครื่องปั้นดินเผาสีขาว