"ไม่มีอะไรก็วางมีดทำครัวลงซะ เด็กสาวแขนขาเรียวเล็กนี่ จะเอาจริงหรือจะฟันคน!"
ซูเซี่ยเหอวางมีดทำครัวลงข้าง ๆ อย่างว่าง่าย ปล่อยให้หลินเฟิงบีบแก้ม มองไปมองมา
ตอนนี้ สองคู่อริเหมือนมีใจตรงกัน ไม่มีใครเถียงหรือตั้งแง่ใส่กัน เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวรับมือคนนอก
ในลานบ้านเหลือเพียงห้าคน หลินเฟิงปล่อยซูเซี่ยเหอ มองไปที่ซูต้าเฉียง สายตาเย็นชา
ให้ตายสิ ถึงจะเป็นภรรยาถูก ๆ ตัวเองยังไม่ยอมตีเลยสักที
ถูกพ่อแท้ ๆ ของนางตีหรือนี่? ยังมีกฎหมายอีกไหม? ยังมีความยุติธรรมอีกไหม?
หืม? ไม่ใช่ ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่นิดหน่อย!
"บอกมา พวกแกสองคนมาทำอะไรที่บ้านข้า?"
ซูต้าเฉียงไม่ยอมจำนน ชะเง้อคอตะโกน "ข้ามาหาลูกสาวข้า!"
"ไอ้เด็กเวรสองคน! หลายเดือนไม่กลับบ้าน ไม่เลี้ยงดูข้า ยังจับพี่สาวกับพี่เขยของพวกเอ็งเข้าคุกอีก"
พวกเอ็งคิดจะทำอะไร? ยังจะเอามีดฟันข้า เอาเลยสิ! ซูเซี่ยเหอ ถ้าแกแน่นักก็ฟันข้าให้ตาย!
ซูต้าเฉียงเหมือนเป็นบ้า ลุกขึ้นมาชะเง้อคอพุ่งเข้าชนซูเซี่ยเหอ
แต่ก็ถูกหลินเฟิงผลักจนล้มหงายหลัง!
"โอ๊ย! ข้าไม่อยู่แล้ว! ฆ่ากันแล้ว! ลูกสาวแท้ ๆ ฆ่าพ่อแท้ ๆ แล้ว! ทุกคนมาดูเร็ว!"
"ลูกสาวแท้ ๆ ที่ข้าป้อนข้าวป้อนน้ำเลี้ยงมาจนโต! จะฆ่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองแล้ว..."
"ไร้ซึ่งมนุษยธรรม ญาติมิตรทอดทิ้งแล้ว!"
......
ทั้งด่าทั้งกลิ้งไปมา ทั้งแกล้งร้องไห้ ทำให้หลินเฟิงทั้งโกรธทั้งขำ
ตอนนี้ ซูตงเป่าที่หดตัวอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มกลิ้งไปมาด้วย