แต่พอถึงวันรุ่งขึ้น หลินเฟิงก็ถูกส่งตัวไปที่สำนักงานอัยการ
ตามเหตุผลแล้ว ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้ แต่เถียนกวงกับเว่ยจี้ไม่อยากให้เรื่องยืดเยื้อ
แถมอู๋ฉิงโจวเองก็มีอิทธิพลไม่น้อย คอยผลักดันอยู่เบื้องหลัง
ดังนั้นหลินเฟิงจึงถูกส่งตัวขึ้นศาลอย่างรวดเร็ว เปิดการพิจารณาคดีทันที รอแค่การตัดสินลงโทษ
ศาลในยุค 80 ยังดูไม่สง่างามโอ่อ่า
เป็นแค่ลานกว้าง ล้อมรอบด้วยเรือนแถวอิฐเทาหม่น
กำแพงลานก็เตี้ยเช่นกัน ผิวกำแพงด่างพร้อย มีสโลแกนเขียนไว้ ให้บรรยากาศยุคสมัยชัดเจน
เจ้าหน้าที่ตำรวจเฉาพาหลินเฟิงเข้าไปในเรือนอิฐเทาหลังหนึ่ง
ด้านในตกแต่งเรียบง่ายกว่าเดิม ด้านหน้ามีโต๊ะเก้าอี้เก่าๆ มาต่อกันเป็นโต๊ะพิจารณาคดี
สองข้างก็เป็นโต๊ะเดี่ยวเก่าๆ สึกจนลอก บางตัวขาโต๊ะหักไปครึ่งหนึ่ง ใช้ก้อนอิฐเทาใหญ่รองไว้แทน
ถัดไปด้านหลังเป็นม้านั่งไม้ยาว เรียงเป็นแถว ชำรุดทรุดโทรมมาก
พื้นปูด้วยอิฐเทา แทบมองไม่ออกว่าเดิมเป็นอย่างไร เต็มไปด้วยฝุ่นและดิน
ความรู้สึกแรกของหลินเฟิงคือ เรียบง่าย! ความรู้สึกที่สองคือ ทรุดโทรม!
ถ้าไม่มีสโลแกนเขียนไว้บนกำแพงทั้งสี่ด้าน นึกว่ามาขึ้นศาลหมู่บ้านในชนบทยุคหลังโน่น!
ตอนนี้ บนม้านั่งยาวด้านหลัง ซูชิวซินกับซูเซี่ยเหอ ครอบครัวหลินเหล่าอู่ หลินชิงเสีย อารองและอาสาม ต่างก็มาแล้ว
หลินจื้อเฉียงกับหลินโหย่วไฉก็มา กำลังมองหลินเฟิงด้วยสีหน้าสะใจ
เถียนกวงกับเว่ยจี้ เว่ยฟาก็มา รวมถึงฉินเจี้ยนเซ่อ ซูชุนฮวา
แถวหลัง นั่งชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งชุดสูทนำสมัย ด้านหลังยืนบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคน