เวลานี้ หลินหมานชางและพรรคพวกถูกบีบให้เดินหมากจนมุมแล้ว
เมื่อเผชิญกับผลประโยชน์มหาศาล ก็จำต้องฝืนเดินหน้าต่อไป!
มองไป๋เจิ้งชี่ที่มั่นใจเต็มเปี่ยม หลินหมานชางก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
"โหย่วไฉ ไปเอาเงินมัดจำในบัญชีมา"
"จื้อเฉียง เจ้ากลับบ้านไปเอาเงินมา นับว่ายืมให้หมู่บ้าน เอามาหมื่นนึง!"
หลินหมานชางและหลินจื้อเฉียงใจแทบกระอักเลือด
โกงกินของหมู่บ้านมาหลายปี นอกจากเรือนอิฐห้าห้องที่สร้างแล้ว ที่บ้านก็เหลือแค่หมื่นกว่าหยวนเท่านั้น!
"พ่อ!?" หลินจื้อเฉียงเสียดายมาก
หลินหมานชางเดือดดาล ถลึงตาใส่ตะคอก: "ไป!"
ตอนนี้ท่านเฮยเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า "เครื่องจักรลดราคาถมทุบ หนึ่งหมื่นแปด ถ่านหินสะอาดกับวัตถุดิบพวกนั้น คิดเป็นสองพัน!"
"รวมสองหมื่น! อย่าคิดผิดเชียว"
หลินหมานชางอยากกระอักเลือดเก่าสาดใส่ ด่าท่านเฮยว่าเฒ่าจิ้งจอกใจดำ
แต่ก็ไม่มีวิธีอะไร ปล่อยไปก็เสียดาย ไม่ปล่อยก็ต้องยอมเสียเลือด
โดยพื้นฐานแล้ว เครื่องจักรกับวัตถุดิบพวกนั้นไม่ได้เป็นของหมู่บ้านจริง ๆ แต่เป็นของที่หลินเฟิงจัดหามาเอง
ของที่เป็นของส่วนรวมหมู่บ้านมีแค่ตัวโรงเตาเผาเท่านั้น
แม้ท่านเฮยไม่มาเอาคืน หลินเหล่าอู่ก็คงเก็บกลับไปอยู่ดี
"จื้อเฉียง ไปเอาเงินที่บ้านมาทั้งหมด!"
หลินจื้อเฉียงกัดฟัน แล้วรีบวิ่งไปเอาเงินกับหลินโหย่วไฉ
ตอนนี้ ซูชิวซินเอ่ยขึ้น "เลขาหลิน ถ้าไม่อยากเสียเงิน ก็สามารถพาหลินเฟิงออกมาได้"
"พวกเรามาใช้เงินนี้ก็พอ"
หลินหมานชางเดือดดาล สายตาเย็นเยียบ จู่ ๆ กลับสงบลง แล้วเผยรอยยิ้มจอมปลอมที่คุ้นเคย