ท่ามกลางแสงแดดจ้า หลินเฟิงถูมือเตรียมพร้อม มองไปรอบ ๆ ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์
“ฮือ!”
ผู้คนบนถนนราวกับเห็นผีร้าย วิ่งหนีหายไปในพริบตา
หลินตงเดินนำหน้าอย่างลำพองใจ หลินเฟิงขึ้นนั่งเกวียนลาต่อ
ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านของจางฉางกุ้ย
ตอนนี้ ประตูบ้านตระกูลจางปิดสนิท ดูไม่เหมือนช่วงตรุษเอาซะเลย
แน่นอน วันสิ้นปี เตะประตูบ้านคนอื่นเท่ากับผูกใจเจ็บ
วันนี้หลินเฟิงมาเพื่อไกล่เกลี่ย ไม่ได้มาเพื่อก่อเรื่อง
“หลินตง ไปเคาะประตู”
หลินตงไม่พูดพล่าม ปัง ปัง! ทุบประตูอย่างแรง
“ใครวะ ไสหัวไป วันนี้บ้านข้าปิดรับแขก ไปให้หมด!”
เสียงดุดัน ดังแปดทิศดังขึ้นจากข้างใน
“ลุงจาง ข้ามาหาเสี่ยวเจวียน เปิดประตูหน่อย”
“วันตรุษยังปิดประตูอีก นี่มันกฎอะไรพิลึก”
เสียงข้างในโกรธกว่าเดิม เกือบจะตะโกนว่า “แกไสหัวไป!”
“ข้าจะทำยังไง ยังต้องให้ไอ้เด็กอย่างแกมาสั่ง”
“หลินตง ไอ้โง่ ไอ้เลว เสี่ยวเจวียนไม่เจอแกหรอก ไปให้พ้น!”
หลินตงก็เริ่มโมโห “ไอ้เฒ่านี่พูดโกหก”
“เสี่ยวเจวียนต้องอยากเจอข้าแน่ นางยอมตายเพื่อข้าได้ แล้วจะไม่ยอมเจอข้าได้ไง!”
“ข้าว่านี่แหละไอ้เฒ่าแกนั่นแหละที่ขัดขวาง”
“ปัง!” เสียงไม้กระบองฟาดที่ประตู แล้วก็เป็นเสียงตะโกนอย่างเดือดดาล “แกพูดบ้าอะไร!”
“เสี่ยวเจวียนบ้านข้าบอกว่า ถ้าแกมาอีก นางจะกระโดดหน้าผา!”
หลินตงพึมพำ “มันก็ความหมายเดียวกันนั่นแหละ”
“เจ้านี่ไม่เข้าใจภาษาคนรึไง เสี่ยวเจวียนบ้านเรามีคนที่ชอบแล้ว ไสหัว ไปให้พ้น!”
จางฉางกุ้ยแทบบ้า ไอ้บ้านี่มันมีปัญหาทางสมอง ถ้าไม่ได้ข่าวว่าหลินเฟิงมาด้วย คงให้คนหักขามันไปแล้ว