“ฮู้ว! หนาวจัง!”
“หนาวเกินไปแล้วมั้งเนี่ย”
พอออกจากสถานีรถไฟ ทุกคนถึงได้สัมผัสอากาศหนาวที่แท้จริงของเมืองหมอ
เมื่อคืนเพิ่งหิมะตก วันนี้จึงหนาวเป็นพิเศษ
เมื่อลมหนาวพัดโกรกมา ต่อให้สวมเสื้อผ้ากี่ชั้นก็เหมือนจะหนาวทะลุเข้าไปถึงกระดูก
คนทั้งกลุ่มเดินตัวสั่นงันงกไปข้างหน้า เท้าเหยียบลงบนหิมะส่งเสียง “กรอบแกรบ ๆ”
พอมาถึงหน้าสถานีรถไฟ ผู้อำนวยการเฉินก็เริ่มพูดอีกครั้ง
“ยินดีต้อนรับทุกคนสู่เมืองแห่งน้ำแข็งและหิมะอันงดงาม เมืองหมอ ต่อไปเราจะเดินทางไปยังโฮมสเตย์ที่พักกัน”
“การเดินทางไปโฮมสเตย์มีสองวิธี วิธีแรกคือรถบัสหัวใจหวั่นไหวสุดหรูที่รายการเตรียมไว้ให้ ภายในรถมีทั้งเครื่องปรับอากาศและเบาะหนังแท้ ค่าโดยสารคนละ 40 หยวน”
“อีกวิธีหนึ่งก็คือรถตุ๊กตุ๊กหัวใจหวั่นไหวที่รายการตั้งใจเตรียมไว้ให้ทุกคนโดยเฉพาะ”
ตามทิศทางที่ผู้อำนวยการเฉินชี้ไป แขกรับเชิญก็เห็นรถสามล้อไฟฟ้าสีแดงจอดเรียงรายอยู่บนพื้นหิมะ
ที่จริงถ้าเป็นฤดูอื่น การได้นั่งรถคันเล็กแบบนี้ชมวิวก็คงมีบรรยากาศไปอีกแบบ
แต่พออยู่ในอุณหภูมิแบบนี้ รถกลับดูบอบบางเกินไป หน้าต่างมีน้ำแข็งเกาะหนา ราวกับแค่ลมพัดมาวูบเดียวก็จะพัดทั้งคนทั้งรถปลิวคว่ำไปได้
“ค่าโดยสารรถตุ๊กตุ๊กคันละ 10 หยวน”
“ทุกคนเลือกยานพาหนะที่จะโดยสารกันเองได้เลย”
ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการเฉิน ทุกคนก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว ยังไงรายการก็ต้องหาวิธีทรมานพวกเขาสารพัดอยู่ดี
“ผู้อำนวยการครับ คนในทีมเดียวกันแยกกันนั่งได้ใช่ไหม” จี้หวยถาม