“เป็นเกาะร้างจริง ๆ ด้วย!”
อวี้เย่ขึ้นเกาะมาก็ตกใจกับสิ่งที่เห็นเหมือนกัน
ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้าไม่ได้มาดูด้วยตาตัวเองที่ตรงนี้ ก็คงไม่เชื่อว่ารายการจะกล้าทิ้งดาราระดับแนวหน้าไว้ที่แบบนี้จริง ๆ
ผู้อำนวยการเฉินมารอรับด้วยตัวเอง ยิ้มสดใสจนหน้าบานอยู่หลังกล้อง
“พวกเขาอยู่ตรงนั้นใช่ไหม?”
อวี้เย่ชี้ไปทางตำแหน่งที่ควันขาวเริ่มลอยขึ้นช้า ๆ แล้วถาม
พอได้รับคำตอบยืนยันจากผู้กำกับ เขาก็หยิบน้ำสามขวดของตัวเองเดินไปทางนั้น
ที่แคมป์มีเพียงเซี่ยหลินซูกับถงหยาง ถงหยางเพิ่งจะเก็บฟืนที่เก็บมาได้กับอุปกรณ์ของทุกคนให้เรียบร้อย หันกลับไปก็เห็นอวี้เย่เดินมากำลังดี
“เฮ้ย! เพื่อน นายมาได้ยังไง!” เซี่ยหลินซูพูดพลางเดินเข้ามาชนไหล่กับอวี้เย่
“บอกตรง ๆ เลยนะ ฉันคือหนุ่มคนสุดท้าย”
ผู้ชมเริ่มสงสัยในสายตาตัวเอง:
[??? เซี่ยหลินซู นายไม่ใช่นักร้องเพลงเพราะ ๆ หรอกเหรอ?]
[แปลกจัง สองคนนี้กลายเป็นเพื่อนสนิทกันได้ยังไง?]
[วงการบันเทิงก็เป็นวงกลม ๆ แบบนี้แหละ]
ทุกคนยังคงสงสัยว่าอวี้เย่รู้จักกับเซี่ยหลินซูได้ยังไง ถงหยางที่นั่งก้มหน้าก้มตาเติมฟืนลงกองไฟอยู่ก็เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียง
“พี่อวี้เย่? จริงดิ นายเป็นหนุ่มคนสุดท้ายเนี่ยนะ?”
เธอตั้งใจก่อไฟมากเกินไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่หน้าขาว ๆ ของเธอเปื้อนเขม่าดำ ๆ ไปหลายรอย