เหล่าสาวๆ กำลังกินบะหมี่อยู่ ส่วนหนุ่มๆ ก็ยืนมองอยู่ข้างๆ สายตาแทบจะจี้ไปที่ชาม
ไม่ได้มองคนนะ แต่กำลังมองบะหมี่ในชามต่างหาก
[ฮ่าๆ รู้สึกได้เลยว่าน้ำลายพวกเขาแทบไหล]
[สายตาเร่าร้อนขนาดนั้น]
ถึงแม้จะไม่มีใครอิ่ม แต่สาวๆ กินไปแค่คำเดียว ก็ยื่นบะหมี่ที่เหลือให้หนุ่มๆ แล้ว
จี้หวยเลียริมฝีปาก "งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ"
ส่วนเจียงหยุนจี้ยิ่งกินเก่งเป็นพิเศษ ดูดบะหมี่รวดเดียวหมด "ยังไม่ทันได้ชิมรสเลย หมดซะแล้ว"
คอมเมนต์:
[น่าสงสารมาก พี่ๆ น้องๆ เรามาระดมทุนส่งอาหารไปที่เกาะกันเถอะ]
ท่ามกลางบรรยากาศการกินที่เหมือนหมาหมาป่า มีคนสายตาไวสังเกตเห็นจุดที่น่าสนใจ
[พี่ๆ น้องๆ ครับ ตอนที่อวี้เย่กิน เขาไม่ได้เปลี่ยนตะเกียบ]
[ฉันก็เห็น ตะเกียบที่เขาใช้คือตะเกียบของเมิ่งฉี]
[ไม่นะ เป็นไปไม่ได้หรอก]
[จริงๆ ตอนแรกมือเขาไม่มีตะเกียบ แล้วตอนนี้ที่ถืออยู่คือที่รับมาจากมือเมิ่งฉี]
[เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ พี่เย่ติดสะอาดนะ]
[ต้องสนิทกันขนาดไหนถึงใช้ตะเกียบเดียวกันได้เนี่ย?]
[ฉันอิจฉาอีกแล้ว]
...
กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปสองซอง ทุกคนยังรู้สึกไม่จุใจ
เหอชื่อหวี่แบ่งอาหารกระป๋องหนึ่งกล่องออกเป็นแปดส่วนเท่าๆ กัน ให้ทุกคนได้คนละชิ้นเล็กๆ
บนเครื่องบินอวี้เย่เอาแต่หลับอย่างเดียวไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้หิวจริงๆ แล้ว
คนอื่นเพิ่งจะได้รับ อวี้เย่ก็กินของตัวเองหมดแล้ว