บนเกาะยามวิกาลเริ่มให้ความรู้สึกเหมือนเกาะร้างขึ้นมาแล้ว ลมเย็นเฉียบพัดมากับเสียงร้องของสัตว์ประหลาดบางชนิดเป็นครั้งคราว บรรยากาศน่ากลัวเต็มขั้น
พอปิดไลฟ์สตรีมแล้ว ทีมงานก็เริ่มเก็บของและถอนตัวออกไป
ยี่สิบนาทีต่อมา เสิ่นอี้โรวก็ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน
"ถ่ายฟุตเทจกันพอแล้วใช่ไหม กลับโรงแรมได้หรือยัง"
เธอไม่เคยเชื่อเลยว่าทีมงานจะปล่อยให้พวกเขานอนบนเกาะร้างแบบนี้จริง ๆ ดังนั้นตอนกลางวันที่เห็นเมิ่งฉีเสียเวลาสร้างบ้านอยู่อย่างนั้น เลยคิดว่าเธอโง่น่าสงสาร
จังหวะนั้นผู้กำกับรายการของเสิ่นอี้โรวยังไม่ไปไหน เขาเดินเบา ๆ เข้ามาหา
"คุณเฉิ่นครับ พวกเราไม่ได้จองโรงแรมไว้เลยสักที่นึง"
"อะไรนะ? ล้อเล่นหรือเปล่า"
"เรื่องจริงครับ คืนนี้ทุกคนพักบนเกาะทั้งหมด"
ผู้กำกับรายการหันไปชี้ให้ดู เต็นท์ของทีมงานที่จอดนอนกันถูกกางเรียบร้อยแล้วในระยะยี่สิบเมตร
เสิ่นอี้โรวโมโหมาก: "ถ้านอนที่นี่แล้วเกิดเรื่องขึ้นมา พวกคุณรับผิดชอบได้หรือเปล่า?"
คนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังไม่ได้นอนเหมือนกัน ต่างโผล่หัวออกมาจากเสื้อผ้าที่ห่มอยู่ทีละคน
"วางใจได้ครับทุกท่าน กลางคืนเรามีทีมงานเดินตรวจตรา ปลอดภัยมาก เดี๋ยวจะเอาฉากกันลมมากั้นรอบบ้านต้นไม้ให้ด้วย"
ถึงกลางคืนจะไม่ได้ถ่ายทอดสด แต่กล้องก็ยังเปิดบันทึกอยู่ แล้วจะตัดเป็นเบื้องหลังปล่อยลงทีหลัง
"ยังไงฉันก็ไม่นอนที่นี่ ฉันจะไปหาผู้กำกับ" เสิ่นอี้โรวขยับตัวที บ้านต้นไม้ทั้งหลังก็โยกตามไปด้วย