คำถามของเมิ่งฉีทำให้ทุกคนเงียบกริบไปหมด
“เป็นการถามคำถามไม่ใช่เหรอ? จะถามผู้หญิงก็ได้นี่นา?” เมิ่งฉียิ้มบางๆ
ทุกคนไม่กล้าส่งเสียง แม้แต่อวี้เย่ที่ดูสนใจเป็นพิเศษก็พูดเพียงว่า “ฟังดูก็มีเหตุผลอยู่นะ”
เมิ่งฉี: “ฉันถามเสร็จแล้ว พี่อี้โรว”
“หา?”
เสิ่นอี้โรวคิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะถูกถามแบบนี้ ยืนงงไปนานเลยทีเดียว
“ไม่กี่วันก่อนมีคนบอกฉันว่า นางเอกเรื่อง ‘กลีบดอกไม้ปริศนา’ ที่ฉันได้มาเนี่ย แย่งมาจากพี่อี้โรว แล้วบอกให้ฉันต้องขอโทษพี่ด้วย”
เมิ่งฉีขมวดคิ้วอย่างกลุ้มใจ “พี่อี้โรว พี่พูดถึงฉันจริงๆ เหรอ?”
ในสถานที่เงียบสนิท แต่คอมเมนต์กลับคึกคักสุดขีด
[ไปตายเถอะ พี่สาวคนนี้เท่เกินไปแล้ว กล้าเผชิญหน้าตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ?]
[โคตรมันส์! ถึงแม้จะไม่ได้เห็นสิ่งที่ฉันอยากเห็น แต่แบบนี้ก็ถือเป็นสมรภูมิอีกแบบหนึ่งได้นี่นา?]
[ไม่ใช่นะ เมิ่งฉีตั้งใจถามแบบนี้ใช่ไหม เธอถามบนรายการแบบนี้จะให้อีกฝ่ายตอบยังไง อี้โรวที่เป็นคนมีมารยาทขนาดนั้นจะให้พูดว่า ‘ใช่ ฉันพูดถึงเธอนี่แหละ’ งั้นเหรอ?]
[มีอะไรไม่ได้ล่ะ? เธอก็ถามไปแล้ว จะมีอะไรที่พูดไม่ได้อีกล่ะ?]
[ใช่สิ สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ วันนี้พูดให้ชัดๆ เลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีคนออกมาโผล่หน้าสร้างเรื่องไม่รู้จักจบ]
[ก็แค่คนของพวกเธอออกมาลงข้อความเศร้าสร้อยตอนดึกๆ เอง ยังจะไม่ให้คนอื่นมาถามให้กระจ่างอีกเหรอ? เมิ่งฉีโดนด่ามาเยอะแค่ไหนแล้ว ไม่เห็นหรือไง]