“จับก้องคัดสิ!”
ยกแรกอวี้เย่ออกค้อน ส่วนเมิ่งฉีออกกระดาษช้ากว่าเขาประมาณศูนย์จุดหนึ่งวินาที
อวี้เย่ไม่ยอมทันที “รอบนี้นับไม่ได้นะ คุณออกช้า”
คอมเมนต์พากันขำเพราะเขา
[ฮ่า ๆ ๆ ต้องเข้มงวดขนาดนี้เลยเหรอ?]
[พี่เย่: สายตาของผมคือไม้บรรทัด]
“ได้ ๆ ๆ จะเข้มงวดขนาดนี้ใช่ไหม”
เมิ่งฉีขมวดคิ้ว จ้องมือของอวี้เย่เขม็ง จะได้ไม่เปิดช่องให้เขาเล่นตุกติกแม้แต่นิดเดียว
“จับก้องคัดสิ!”
คราวนี้ทั้งคู่ยื่นมือออกมาพร้อมกันเป๊ะ ค้อนของเมิ่งฉีแพ้กระดาษของอวี้เย่
“กินได้”
อวี้เย่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พลางชี้ไปที่หิมะบนพื้น
เมิ่งฉีรีบคว้าแขนเสื้อขนเป็ดของอวี้เย่ไว้ทันที
“แข่งสามตา ชนะสองตานะ ให้โอกาสฉันหน่อยสิ พี่”
[อ๊ากกกกก เรียกพี่แล้ว!]
[นางฟ้าสวยขนาดนี้อ้อนขึ้นมา ใครจะทนไหว]
[ให้โอกาสเธอ! ให้โอกาสเธอ!]
[ขำตาย คนปกติต้องให้โอกาสอยู่แล้ว แต่สองคนนี้เห็นชัดว่าไม่ปกติ]
แทบไม่มีใครคิดว่าอวี้เย่จะยอมปล่อยเธอไป แต่เขากลับพยักหน้าจริง ๆ
[เรียก “พี่” คำเดียว ก็หลอกพี่เย่จนปากเบ้ได้อีกแล้ว]
[พี่คะ รักเขาขนาดนี้เลยเหรอ]
“จับ~ก้อง~คัดสิ!”
เมิ่งฉีกลั้นหายใจแล้วยื่นมือออกไป ก่อนจะพบว่าคราวนี้ทั้งคู่ต่างออกกรรไกรเหมือนกัน
“ฮู้~ ฮู้~ ฮู้!”
เธอตกใจจนหอบหายใจเฮือกใหญ่
[ฮ่า ๆ ๆ เครียดขนาดนั้นเลยเหรอ?]
[ถ้าไม่รู้คงนึกว่าพวกเขากำลังแข่งระดับนานาชาติ]