“รอแป๊บนึงนะ”
เมิ่งฉีหันไปค้นกระเป๋าหาสเปรย์กันแดด
นึกถึงตอนที่จี้หวยฉีดกันแดดให้หนิงอวี่เมื่อครู่ อวี้เย่ก็ยื่นแขนออกมารอให้เมิ่งฉีฉีดให้บ้าง
“เอ้า ฉีดเลย ฉันเอามาแค่ขวดเดียว ประหยัดหน่อยนะ”
แต่เมิ่งฉีกลับพลิกมือซ้ายที่คว่ำอยู่ของเขาให้หงายขึ้น แล้วยัดสเปรย์กันแดดใส่มือเขา
【พี่เย่ดีใจ: อยากให้เมียฉีดกันแดดให้】
【พี่เย่เซ็ง: เมียให้ฉีดเอง แถมยังไม่ให้ฉีดเยอะอีก】
อวี้เย่ขานรับ “โอ้” แล้วถอดฝาขวด หลับตาฉีดใส่หน้าตัวเอง
“นี่ นายไม่เคยใช้สเปรย์หรือไง ฉีดแบบนี้ ต่อให้พ่นออกไป 100 มิลลิลิตร ก็โดนหน้าแค่ 2 มิลลิลิตรเอง”
พูดไป เมิ่งฉีก็หยิบสเปรย์กันแดดคืนจากมืออวี้เย่
“หลับตา กลั้นหายใจ” เธอสั่งอย่างทรงอำนาจ
อวี้เย่รีบหลับตาอย่างว่าง่าย
“ฟู่ ฟู่ ฟู่~”
เมิ่งฉีฉีดใส่ใบหน้าอวี้เย่สองสามที
ละอองน้ำละเอียดโปรยลงบนใบหน้า เย็นชื่นใจและสบายมาก
เมิ่งฉีเลยทำดีให้ถึงที่สุด ฉีดให้ทั่วทั้งตัวเขาไปเลย
“ยกแขนขึ้นหน่อย”
“อีกข้างหนึ่ง”
“หันหลังไป”
อวี้เย่ทำตามคำสั่งราวกับหุ่นเชิด มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
【ฮ่า ๆ ๆ พี่เย่ได้ใจอีกแล้ว】
【พี่เย่ทำสำเร็จตามเป้าหมายแล้ว】
【พี่เย่: เมียฉีดให้ดีที่สุดเลย!】
“เรียบร้อย!”
สุดท้ายเมิ่งฉีก็ไม่เว้นแม้แต่รูบนรองเท้าแตะชายหาดของเขา เรียกได้ว่าดูแลทั่วถึงสุด ๆ
【ปากบอกให้ประหยัด แต่ก็ยอมให้เขาใช้ตั้งเยอะ】