【อ๊ากกก ฉันเห็นอะไรน่ะ?!】
【พี่เมิ่ง! มือคุณวางไว้ตรงไหนน่ะ!】
【ฮ่า ๆ ก็พี่เมิ่งของเราเป็นคนที่ใส่ใจรูปร่างมากกว่านี่นา】
【เดี๋ยวนะ ขยับขึ้นไปอีกนิดก็จะโดนน้องชายของพี่เย่แล้ว แบบนี้จะไม่เกิดปฏิกิริยาจริงเหรอ?】
【พี่เย่: ไม่กล้าขยับเลยสักนิด】
【โห คู่จิ้นของฉัน ปากก็เถียงกันไม่หยุด แต่กลับแอบลูบต้นขากันอยู่จริง ๆ “แอบ ๆ ซ่อน ๆ” สมชื่อเลย】
【สงสัยจริง ๆ ว่าสองคนนี้แอบคบกันลับหลังพวกเราอยู่หรือเปล่า】
จริง ๆ แล้วเมิ่งฉีแค่เอนตัวเพราะเหนื่อยเกินไป เลยหาที่พิงสักแห่งเท่านั้น ใครจะคิดว่าท่าทางแบบนี้จะสร้างกระแสตอบรับได้มากมายขนาดนี้
รถแล่นมาถึงตรงนี้ก็หมายความว่าอีกไม่นานพวกเขาก็จะถึงโรงแรมที่ต้องพักแล้ว
สิบนาทีต่อมา รถบัสก็จอดหน้าโรงแรมรีสอร์ตแห่งหนึ่ง
“แขกทุกท่าน เรามาถึงแล้วครับ เชิญลงจากรถได้เลยครับ”
ผู้อำนวยการเฉินนึกถึงอีกเดี๋ยวที่เหล่าแขกจะผลัดกันชม จึงแอบยิ้มล่วงหน้าออกมา
“นี่เป็นที่ที่พวกเราจะได้พักจริง ๆ เหรอ?”
“ดีกว่าที่พักที่เราได้ทีหลังคราวก่อนอีกนะเนี่ย”
“แถมยังได้พักห้องละคนด้วย!”
เหล่าแขกเดินเข้าไปชมภายในอาคารสีขาวแบบเดี่ยวสองชั้นหลังหนึ่ง ด้านเหนือของประตูมีลานกว้าง ในลานมีสระว่ายน้ำกับชิงช้า
ส่วนด้านใต้หันหน้าออกทะเล มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่เต็มผนังตรงห้องนั่งเล่นก็เห็นผืนน้ำสีครามกว้างไกล
ด้านนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ทางทิศใต้เชื่อมต่อกับระเบียงยาวสุดลูกหูลูกตา ยืนอยู่บนนั้นก็พูดคุยพลางรับลมทะเลได้