“ใครน่ะ! ใครตบฉัน?”
“...”
“จะตบก็อย่าตบหน้าได้ไหม”
อวี้เย่กุมแก้มขวาที่ถูกเมิ่งฉีบีบจนแบน พลางครางงึมงำ
โง่ชะมัด!
เมิ่งฉีพลันหัวเราะออกมา เพราะความคิดประหลาดที่เพิ่งผุดขึ้นมาในหัวเมื่อครู่
นั่นสิ จะเป็นเพราะอะไรไปได้ล่ะ เธอคงไม่ได้หวั่นไหวกับเจ้าคนโง่นี่หรอกนะ
ต้องเป็นฤทธิ์แอลกอฮอล์แน่ ๆ!
“เป็นภาพหลอนทั้งนั้น ไม่มีใครตบนายหรอก”
เมิ่งฉีนั่งลงข้างเตียง ยื่นมือไปจัดหัวอวี้เย่ให้ตรง
“รีบนอนเถอะนะ เด็กดี!”
เธอดึงผ้าห่มมาคลุมให้ แล้วออกจากห้องไปปิดประตู
ในที่สุดก็จัดการทั้งสามคนเรียบร้อย คราวนี้เธอถึงได้นอนเสียที
จงหยูที่นอนอยู่ข้าง ๆ หายใจสม่ำเสมอ ไม่รู้ว่าฝันดีอะไรอยู่หรือเปล่า ถึงได้หัวเราะเบา ๆ ออกมาเป็นพัก ๆ
แต่เมิ่งฉีกลับนอนไม่หลับ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
ทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรแท้ ๆ แต่กลับเหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างรบกวนใจ จนเธอสงบลงไม่ได้
...
แสงแดดแรกของปีใหม่สาดเข้ามาในห้อง เมิ่งฉีขยี้ตา พลิกตัวแล้วนอนต่อ
ไม่นานก็ถูกเสียงดังโครมจากห้องนั่งเล่นปลุกให้ตื่นอีกครั้ง
เธอเดินออกจากห้องอย่างงัวเงีย แล้วก็เห็นโจวจ้านนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น
เมิ่งฉี: “ซี๊ด~”
ยังดีที่ใบหน้าเขาไม่ได้มีมูลค่าอะไรมากนัก
“อึก เจ็บ!”
โจวจ้านเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอวี้เย่เดินคอเอียงออกมาจากห้อง
“ตื่นเช้ามาก็มาไหว้ปีใหม่ฉัน เดี๋ยวโอนอั่งเปาให้แล้วกัน”