เมืองหางโจว อวี้เย่กำลังเดินอยู่หลังเวทีห้องส่งดี ๆ จู่ ๆ ก็จามออกมา
ตั้งแต่เมื่อคืนเขาก็รู้สึกว่าลำคอโล่งโจ้งจนขาดความปลอดภัย วันนี้เลยตั้งใจใส่เสื้อคอเต่ามาเป็นพิเศษ
“สามเดือนต่อจากนี้คือสามเดือนแห่งการทุ่มเท ต่อให้ตอนนี้พวกคุณยังเก่งไม่พอ แต่ขอแค่พยายามทุ่มเทหยาดเหงื่อ เชื่อว่าอีกสามเดือนข้างหน้า พวกคุณจะได้พบกับตัวเองคนใหม่อย่างแน่นอน”
“ต่อไปขอเชิญเหล่าโค้ชของเราขึ้นเวทีครับ”
เสียงพิธีกรดังขึ้นในห้องส่ง
“ขอเชิญอวี้ซ่ง”
“ฉืออี้โจว”
“กู่เสียง”
“อวี้เย่”
ทุกครั้งที่พิธีกรขานชื่อโค้ชคนหนึ่ง เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกึกก้องไปทั่วห้องส่งไม่หยุด
เสียงเชียร์ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า โดยเฉพาะตอนที่ขานชื่ออวี้เย่ ทุกคนต่างแสดงความประหลาดใจปนยินดีอย่างเห็นได้ชัด
อวี้เย่จัดปกเสื้อให้เรียบร้อย หยิบไมโครโฟนแล้วเดินเข้าไป
ลำแสงสปอตไลต์หลายดวงส่องลงบนใบหน้าและร่างกายของเขา ทำให้รู้สึกคุ้นเคยอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
“สวัสดีทุกคน ผมอวี้เย่”
【อ๊ากกก เป็นอวี้เย่จริง ๆ ด้วยเหรอ?!】
【เสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำ หล่อเกินไปแล้ว!】
นี่คือรายการประกวดค้นหาศิลปินหน้าใหม่ ต่างจากรายการประกวดร้องเต้นหรือคลาสการแสดงแบบเดิม ๆ ที่เน้นทักษะเฉพาะด้าน รายการนี้ให้ความสำคัญกับการฝึกฝนความสามารถรอบด้านของศิลปินรุ่นใหม่
ในฐานะโค้ชคนหนึ่ง อวี้เย่แสดงให้เห็นถึงบรรยากาศของศิลปินผู้ใหญ่เต็มตัวจากทุกอากัปกิริยา
“ยินดีที่ได้พบทุกคน วันต่อจากนี้ผมจะช่วยเหลือทุกคนอย่างสุดความสามารถ พวกเรามาพยายามไปด้วยกันนะครับ”