คำถามบ้าอะไรเนี่ย เมิ่งฉีกับอวี้เย่ขมวดคิ้วพร้อมกัน
ผู้อำนวยการเฉิน: “สาม สอง หนึ่ง ตอบได้!”
เมิ่งฉีอ้าปากตอบพร้อมออกท่าทางประกอบ “ตบหน้าเขาให้เต็มแรง แล้วเลิกกันภายในคืนนั้นเลย!”
อวี้เย่: “...”
“ไม่ได้ตอบพร้อมกัน ข้อนี้ผิด!” ไม่รู้ทำไมผู้อำนวยการเฉินถึงดีใจนักเวลาสองคนนี้ตอบผิด
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ สมกับเป็นเทพีฟอสฟอรัสขาวของพวกเราจริง ๆ】
【พี่เมิ่ง: กล้าทรยศฉันเหรอ? ต้องตบหน้าให้เต็มแรงก่อน แล้วค่อยตัดไอ้นั่นของเขาทิ้งฉับ ๆ จากนั้นก็แบนให้สิ้นซาก อะไรทำนองนั้น...】
【ฉันนึกว่าสองคนนี้จะตอบว่าอีกฝ่ายไม่มีทางทรยศตัวเองซะอีก】
【เดี๋ยวนะ ผู้อำนวยการเฉิน คุณดีใจเกินไปหรือเปล่า】
เมิ่งฉีหันขวับไปอย่างโมโห “นี่ ทำไมคุณไม่ตอบล่ะ”
“ฉันกำลังจะบอกว่าเราสองคนก็ไม่มีทางทรยศกันเหมือนกัน”
อวี้เย่ตัดพ้ออย่างน้อยใจ แถมยังหงุดหงิดนิด ๆ “หรือคุณคิดจริง ๆ ว่ามันมีโอกาสเกิดขึ้นได้ล่ะ”
เมิ่งฉี: “...”
“นี่มันเล่นเกมกันอยู่ไง คุณก็ลองจินตนาการหน่อยสิ! สมมติว่า...ถ้า...เข้าใจไหม”
อวี้เย่สูดหายใจลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ “จินตนาการไม่ออก แล้วก็ไม่อยากจินตนาการด้วย”
...
【ฮ่า ๆ ทะเลาะกันอีกแล้ว】
【พี่เย่: แพ้เกมแต่ชนะศักดิ์ศรี】
【อยากถามสองคนนี้จริง ๆ ว่าเวลาเจอปัญหา ชอบแก้ด้วยการเถียงกันหรือชกกันมากกว่า】
【ฮ่า ๆ ๆ น้องสาว คุณนี่มันร้ายจริง ๆ】
【เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้พี่เย่พูดว่าเราสองคนไม่มีทางทรยศกัน “เราสองคน” นี่ก็เท่ากับยอมรับกลาย ๆ ว่าเขากับพี่เมิ่งเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ】