จวนถง
ในห้องหนังสือ
บ่าวชายเข้ามารายงาน “คุณชายใหญ่ คุณหนูอวี๋มาที่จวนขอรับ นางลงมือทำขนมด้วยตนเอง อยากนำมาให้ท่านได้ลิ้มลอง”
ถงรุ่นจือนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ สวมเสื้อคลุมยาวสีฟ้าคราม ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ดูเป็นสุภาพบุรุษสง่างามราวหยกงาม
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย วางพู่กันในมือลง
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ให้ท่านแม่ส่งนางกลับไปเถิด บอกว่าข้ามีราชการต้องจัดการ ไม่สะดวกต้อนรับ ขอให้นางโปรดอภัย”
“ขอรับ”
บ่าวชายเพิ่งหันหลังกลับ ก็เห็นอวี๋เหมียวเหมี่ยวเดินตรงเข้ามา นางสวมกระโปรงหรูฉวินสีชมพูอ่อน ท่วงท่างดงาม ใบหน้าสะอาดหมดจด รอยยิ้มแย้มบานราวบุปผา
เขาตกใจ รีบคำนับอย่างนอบน้อม
“ข้าน้อยคารวะคุณหนูอวี๋ คุณชายกำลังจัดการราชการอยู่ ท่าน...”
“เจ้าออกไปก่อนเถิด” อวี๋เหมียวเหมี่ยวเอ่ยขัดขึ้นก่อนบ่าวชายจะพูดจบ ใบหน้าประดับรอยยิ้ม ทว่าน้ำเสียงแฝงอำนาจที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
บ่าวชาย “...”
กล่าวตามตรง เขารู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง
คุณหนูอวี๋ยังมิได้เป็นฮูหยินของคุณชายใหญ่ ก็เริ่มออกคำสั่งในจวนถงเสียแล้ว ช่างใจร้อนเกินไปนัก
ความสำรวมของสตรี ในสายตานางคงไร้ความหมาย
นางยังติดตามเกี้ยวพาคุณชายใหญ่มานานถึงเจ็ดปี
แทบอยากประกาศให้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่า คุณชายใหญ่คือบุรุษที่นางรักใคร่ ผู้ใดก็ห้ามแย่งชิงกับนาง
ภายนอกดูเหมือนกล้าหาญไล่ตามรัก ทว่าลับหลังไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดรังเกียจที่นางทำตัวน่าอับอาย
อวี๋เหมียวเหมี่ยวไม่รู้ว่าบ่าวชายกำลังคิดเช่นไร นางเดินเข้าไปในห้องหนังสืออย่างแช่มช้อย เงยหน้ามองถงรุ่นจือ พวงแก้มพลันแดงระเรื่อ